Κλειδαρότρυπα

Να κυλήσω ρευστός

μέσα από του κλείθρου

τη σκοτεινή οπή

ν' αλλάξω μέρα

ν' αλλάξω συνειρμούς

κι ακολουθίες γεγονότων

είδα πάλι

πως ήμασταν πρόσωπο με πρόσωπο

ένιωσα πως άγγιζα

έτσι αν έμπαινα

κάτω από τη χαραμάδα

αν εισχωρούσα

ή μέσα από την πρίζα

δεν είμαστε παρά

στον κόσμο

δυο φωτεινοί σηματοδότες

δίπλα μας περνούν

ανήσυχα φώτα

διασταυρώνονται

αν όμως

αν ήμουν μια ακκίδα

ή ένα τόσο δα σκουπιδάκι

η σκόνη που θα

κατακάθονταν στο κρεβάτι σου

χωρίς να το ξέρεις

θα ήταν όλα

τόσο αληθινά σαν

όνειρο πρωινού

που μέσα στου ύπνου

τις αχνές κουρτίνες

το διηγούμαστε

λέγοντας πως

να έφτασε αυτή η μέρα

και δεν φοβάμαι πια

πως θα ξυπνάω ολομόναχος

πως θα πηγαίνουν τα βήματά μου

όπου δεν ορίζω

το παγερό Κυριακάτικο τραπέζι

χωρίς το γέλιο

πρέπει να κάνουμε

ένα δύο τρία

αν αγγίξω με τα δάχτυλά μου

στο σημείο της σύναψης

θα ξαναβρώ μεμιάς

όλα σου τα μέλη άρτια

θα πετάξω από πάνω μου

κάθε ρούχο που με βαραίνει

θα ξαναγίνω μικρός ήρωας

ακρίτας του κορμιού σου

απ΄άκρη σ' άκρη

εγώ θα σε φιλώ

κύματα θα σου στέλνω

να σε κρατώ ζεστή

τα πρωινά που  αναζήτησες

ήμουν εδώ

χώρεσα στο χέρι σου

στο παιδικό σου χέρι που

με κράτησε σφιχτά

αντλώντας από μέσα μου'

όλη μου η ζωή σ' αυτό το χέρι που

πρέπει τώρα

να το φυλάω μυστικό 

απ' όλους

ως  κι από μένα τον ίδιο

περιμένοντας

να γίνω υγρό σημάδι

ανεξίτηλο

επάνω σου