Κάθε φορά

Όχι
δεν σε  βλέπω
όπως θα ήθελα
έχουμε αφήσει καιρό
πριν
πίσω
τους θολούς
καθρέφτες
της παιδικής μας κάμαρας
εσύ,
ας πούμε
άνοιγες
το παράθυρό σου
στο δρόμο
ανέβαινες την ανηφόρα
ή κατέβαινες
τα σκαλιά
κι αν ακόμα
αυτό το βλέπω
μπροστά μου,
μα πώς κι εγώ
θα μπορούσα να ξεχάσω
τα σπασμένα παιχνίδια μου
τη μπάλα στην πλατεία
τα σπασμένα γυαλιά μου,
έτσι λοιπόν
αν και τα ζω
όλα αυτά
σε μια διαρκή
διελκτιστίνδα
του χρόνου
σε βλέπω
τώρα μπροστά μου
όμορφη και στιλπνή
σαν ανοιξιάτικη βόλτα
με ήλιο
μετά τη βροχή
νιώθω το  δέρμα
και κάτω απ' αυτό
γίνομαι
το κορμί
απ' το κορμί σου
κι αγαπώ
με όλους μου τους πόρους
σε εγρήγορση:
τη μυτίτσα στον αυχένα
τα δυνατά πόδια
τα βαμμένα νύχια
στο χρώμα του γλυκασμού
τις λέξεις σου
τα λάγνα φωνήεντα
το πώς με κυριεύεις
δυνατά
κι αποφασιστικά
και, τέλος, ξέρεις
αυτά τα μοναδικά
τα μοισάνοιχτα  χείλη
τη γλώσσα που προβάλλει
πονηρά
μια με κοροϊδεύει
μία με πεθαίνει
κι αυτό λέω
όσες επαναλήψεις
και να κάνεις
ποτέ
δεν θα είναι
αυτό που ποθώ
και παίρνω
από σένα
με έξαψη
κάθε φορά