Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σημασία


Δεν είναι λίγα
το ξέρεις
αυτά που ζητώ
αν μου έδινες
κάτι λιγότερο
δεν θα είχα 
να ζητώ
θα έλεγες
τόσο είναι
αυτά είναι
πορέψου 
όπως μπορείς
όταν όμως 
τα έχεις όλα
ζητάς κι άλλα
τόσα
μα πώς γίνεται
γίνεται λοιπόν
γιατί αλλιώς
αυτό είναι
σου κάνει
δεν σου κάνει
κι έξω απ' την πόρτα
μ' αυτή η πόρτα
είναι ανοιχτή
έχω ένα σπίτι
είμαι το εδώ
και το παραπέρα
κι έχουμε ένα δρόμο
ν' ανακαλύψουμε
κι άλλα πολλά
όχι πως τα κρατάω
κρυμμένα
αλλά να
είναι τα 
καινούρια μου ρούχα
οι νέες μου συνήθειες
τα δικά σου
που τα κάνω δικά μου
χωρίς να το ξέρω
τα μικρά μας και 
τα μεγάλα
τα δικά μας
πια
που δεν ξεχωρίζω
το εγώ, το εσύ
οι καινούριες λέξεις
γιατί ναι
έχει σημασία
το πώς λες 
τα πράγματα
έχει σημασία
για τη ζωή 
που διαλέγω
και ντύμα μου
και σχήμα
σημασία έχει
για μένα
το πώς το λες
το πώς με λες
έχω ένα όνομα 
δικό μου
τελικά
αυτό
που μου έδωσες
και περήφανα
το έκανα
το νέο μου
πρόσωπο
μόνο αντικριστά
στο δικό σου
μόνο έτσι πια
με αναγνωρίζω


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα