Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άφησέ με

Δεν υπάρχουνε πολλοί
δεν είναι κάτι
που το 'χουν όλοι
όποιος το έψαξε
και το βρήκε
το 'χει διπλά
καλά φυλαγμένο
δεν είναι ανάγκη
να το ξέρουν
οι άλλοι
όλοι μιλούν
όλοι κοιτάζουν
κι όμως
δεν βλέπουν
αυτό που βλέπω εγώ
ένα πρόσωπο
που, όταν γελά,
κάνει τα πάντα
να ζητούν
νόημα νέο
είναι λίγα αυτά
που μας απομένουν
για αυτό
σε θέλω τώρα
ολοδική μου
αμετάκλητα
θα σε κλείσω
μέσα μου
για να υπάρξω
μια φορά ελεύθερος
άφησέ με να πετάξω
απ' τα μικρά χέρια σου
να πολιορκήσω με ζέση
τη νύχτα σου
να με κατακλύσει
η πλημμύρα σου
να βρέξω
τα χείλη μου
στις υπόγειες λίμνες
και με μια ανάσα
να βγω νικητής
κι εξαίσια νικημένος
από τη μυστική
κρύπτη
του άπειρου
χρόνου
που αποθέτω
ξέπνοος
μέσα σου

Πίσω στα 80'ς... θυμόμαστε τους Foreigner? Ας γλυκαναλατιαστούμε....




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία