Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όταν

Όταν εσύ
παιδί μου
μετά από χρόνια
θ αναζητάς
τις παλιές φωτογραφίες
που δεν θα υπάρχουν τότε
όταν θ ανοίγεις τα συρτάρια
και θα αναπολείς μνήμες
βλέμματα κι εικόνες
μιας κρυμμένης παιδικότητας
όταν θ ανακαλύπτεις
τον απόηχο
από τα λόγια που είπαμε
και άλλα πολλά
που εννοήσαμε
αλλά ποτέ
δεν αρθρώθηκαν
- δεν είναι πάντα ανάγκη
να τα βάζουμε σε μια σειρά
τα πράγματα-
όταν θα γυρίζεις πίσω
και θα ψάχνεις τα παλιά
ορυχεία
για να μπορέσεις
να προχωρήσεις
με θάρρος
κι ένα κομμάτι
υπόγεια λήθη
στη ζωή σου
τότε, λοιπόν,
να θυμηθείς
ότι μια μέρα
σαν τη σημερινή
έκανες την καρδιά μου
να ραγίσει
από χαρά
μ' έκανες να χαθώ
στο πρόσωπό σου
και να θέλω
ν' αφήσω ελεύθερο ένα ζεστό δάκρυ
μ' όλα τα φώτα αναμένα
και να θέλω
να σε πάρω στην αγκαλιά μου
με λυγμούς
γιατί δεν είναι όλα μάταια
γιατί η αγάπη
έχει και δίνει
για το αίμα
που μας ενώνει
αλλά και
για όσους μεταλαβαίνουμε
μυστικά
σώμα και ψυχή
κι όταν δίνει
μπορώ να ξεκινώ
με ένα τραγούδι χαρούμενο
τη μέρα μου


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα