Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παρασκευή

Όταν σε ρωτώ
θα μ' αγαπάς για πάντα;
να μου λες
τι θα πει για πάντα;
Θα πει 
κι όταν από θεός
γίνομαι μικρός
όταν προσπαθώ
να γίνομαι 
αυτό που θέλω
για σένα
όταν πέφτω και
χάνω το βήμα μου
κοντά μου να είσαι 
και τότε
ακόμα περισσότερο
γιατί μαθαίνω
Δευτέρα, Τετάρτη, Πέμπτη
Παρασκευή
μαθαίνω να ζω
και με το πολύ
και με το λίγο μου
λόγια λόγια
μα δεν είναι μόνο
δες
πώς βυθίζομαι 
στην αγκαλιά σου
 και δίνω μία μετά
ψηλώνω
αγκαλιάζω 
το κρεβάτι
το δωμάτιο
περνάω μέσα από 
τους τοίχους
πετάω ψηλά
κι επιστρέφω πάλι
σε σένα
λικνιζόμαστε
πρόσωπο με πρόσωπο
σφιχτά
με λόγια
με αίμα
με σώμα
κι ανάσα
αυτό το αγάπη μου
περιμένω
πάνω απ' όλα
γι αυτό ζω
με αυτό προχωρώ
Δευτέρα, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή
Σάββατο και Κυριακή
πότε πάλι
αγάπη μου
τώρα, τώρα είναι
εδώ εγώ
το ξέρω
μη φεύγεις
μόνο θα 
μετεωρίζομαι 
για λίγο
πάνω και έξω
απ' αυτό το σώμα
και θα επιστρέφω
ξεχειλίζοντας
αγάπη 
τόσο πολύ που 
καμιά φορά
δεν θα μπορώ
να τη βάλω
σ ' ένα σώμα
σε μια στιγμή
και θα χάνεται η στιγμή
μη χαθείς και συ
μαζί της
Σάββατο , Κυριακή 
και πάλι 
Δευτέρα, Τετάρτη, Πέμπτη...
αυτό έχω μόνο 
να περιμένω


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα