Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

202!

Οι συνολικές αναρτήσεις (δημοσιευμένα και πρόχειρα) έχουν ξεπεράσει πλέον τις 200.. Τώρα θα μου πείτε, είναι λόγος αυτός να το γιορτάσεις;

Όχι ακριβώς. Αλλά, αν πρέπει, αν οφείλω κάτι για όλες αυτές τις σημαντικές ή ασήμαντες λέξεις που καταγράφονται εδώ, για όλη τη ζωή που περνάει εδώ μέσα, είναι να αποδώσω πίσω σε όσους δίνουν νόημα σε αυτή τη ζωή, ειδικά σε όσους είναι αφορμή και αιτία για όσα γράφονται, ακέραιο το συναίσθημα και την πρώτη ύλη.

Είναι δικά μας όλα αυτά, Είναι η ζωή, όπως τη ζούμε και όπως θα θέλαμε να τη ζήσουμε. Είναι ο έρωτας, οι μοναχικές στιγμές, τα θεϊκά μαζί, οι απογοητεύσεις, οι προσπάθειες, οι χαρές και οι λύπες, τα κοινότοπα και τα ξεχωριστά. Είναι το εγώ και το εσύ σε κάθε "σελίδα". Είναι η μνήμη μας, τελικά. Κι εγώ δεν είμαι κανένας Ελύτης ούτε κανένας μάγος, ούτε και κανένας άξιος της γενιάς μου. Είμαι ένας απλός διαχειριστής της μνήμης.

Κι επειδή μ' έχει πιάσει μια κουλή διάθεση σήμερα με Beach Boys (που θα έπρεπε να λέγονται Beach Grandpas, πλέον) θέλω να κλείσω απόψε με ένα αισιόδοξο μήνυμα για τη μέρα που έρχεται: fun, fun fun!!!




Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα