Δευτέρα

Δευτέρα εδώ
στον ίδιο ρυθμό
στο δρόμο καφές
βιαστικά
μια φορά κι αν σε δω
δεν είν' αρκετό
θα πέσω το βράδυ αργά
θα  μετράω τα λεπτά
θα ξυπνώ μες τη νύχτα
ξαφνιασμένος
κοιτώ στο παράθυρο
τα σύννεφα
τον ύπνο των ανθρώπων
που κλείνουν τις κουρτίνες
κι η ζωή κυλάει
όπως πάντα
εμείς δεν είμαστε
αυτοί
που πίσω από κάθε πόρτα
κλειστή
θα  μας βρεις
εμείς
στο τέλος της μέρας
θ ανεβαίνουμε
πάνω απ' τις στέγες
θα σε έχω στα χέρια
καράβι και σπίτι κι ανάσα
και ταξίδι
απ' το μικρό μου μπαλκόνι
θα φεύγουμε
για μια στιγμή
ή για ένα βράδυ
στο κορμί σου θα είμαι
θεός και ικέτης
θα σ αγαπώ
με όλα όσα έχω
κλείνεις τα μάτια
και ζητάς
κι πιο πολύ θα  με θέλεις
σε βλέπω
ταξιδεύεις
και χάνομαι μαζί σου
σ' ακολουθώ
σε παίρνω με ίμερο
χωρίς όριο κανένα
και μαίνομαι μαζί σου
ιερή μου έξαψη
τις ψυχής μου καύλα κι ουσία
και νόημα
δεν χρειάζεται
δεν μπορώ με λόγια
μόνο με το κορμιού
την έκταση
που
κατισχύει στο έρεβος
έρωτα
που με ορίζεις
ως το υπέρτατο άκρο
να λικνιστώ
και να πέσω θεληματικά
με ιερή μανία
και χαμόγελο
ενώ στα βάθη σου
το φως μου αποθέτω