Τετάρτη

Τετάρτη
ο χρόνος
είναι
κινούμενη άμμος
ένα ποτήρι κόκκινο κρασί
που αδειάζει
τα μικρά εικονοστάσια
στις στροφές
τα μοιραία τελευταία
βήματα
προς το θέλω
αυτές τις λίγες
σταγόνες
κλέβω λαίμαργα
από τα χείλη σου
ξέροντας ότι
μια μέρα
θα είναι
όλα κόκκινα
θ απλώνω τα σεντόνια
στον ουρανό
κι ο ήλιος
θα σκιάζει το άλλο σου πλευρό
καθώς θα γυρνάς
νωχελικά προς το μέρος μου
εκεί που χτυπά η καρδιά μου
για να μου δώσεις πάλι
τα χείλη σου που διψούν
τα χείλη σου που ανοίγουν με πόθο
κι εγώ μέσα τους
θα γίνομαι η βροχή στο χώμα
το παιχνίδι για το παιδί
η αχτίδα που αίφνης διαπερνά
τη συννεφιά
- μα πότε;
- κάποια μέρα, θα δεις
θα 'μαι εδώ
 και τότε,
όπως τώρα
θα'ναι  Τετάρτη
και θα σε φιλώ
- θα τα πούμε τ' απόγευμα,
απλά πράγματα
αγαπημένα
αιώνια