Ξέρω

Δεν ξέρω πολλά

ούτε καν

αν έχω μάθει

κάτι περισσότερο

όλ' αυτά 

τα χρόνια

που αρχίζουν ανεπαίσθητα

να προσμετρούν

τα υπόκωφα σημάδια τους

δεν γνωρίζω, αλήθεια,

τι και πώς

είναι πολλά 

αυτά που ακόμα

πρέπει να μοχθήσουμε

μετρώντας στοχαστικά

το βάρος 

των πραγμάτων

και το έρμα 

της μνήμης

είναι δε όλο και

περισσότερα

αυτά που 

με νέα έκπληξη

μαθαίνω

κοιτάζοντας σε

κατά πρόσωπο

βλέπω πίσω 

απ' αυτά τα μάτια

με τη γαλάζια σκιά

σαν υπόγεια

θαλασσινά περάσματα

που ποθώ να οδηγήσω

για ν' ανασύρω

όλα τα παλιά κοχύλια σου

να τα στεγνώσω στην ακτή

του κορμιού σου

να φτιάχνω νέες συντεταγμένες

με το αλάτι

και την άμμο

να κολλά στους μηρούς

δεν ξέρω πολλά, αλήθεια, 

αλλά αυτούς τους στιλπνούς

λαγόνες

ορίζομαι να κατακτώ

κάθε βράδυ

όλο και πιο πιστά

όλο και πιο κοντά

με τη σκέψη

και την αφή

ξέρω, τελικά, 

η μνήμη έχει πόρους

γεύομαι

αγγίζω

σε κάνω ολότελα 

δική μου

τότε, ναι, 

μπορώ να πω

έμαθα κάτι
χείλη, καμπύλες

υπόγεια φωτιά,

έξαρση, τρεμάμενα μέλη

πόθος

και ξανά

απ' την αρχή

 Και ολίγη από 70's ρετρό, παρακαλώ, Fifth Dimension  yeah, yeah...