Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όλα

Ακόμα
κι όταν
όλα φαίνονται
λίγο πιο δύσκολα
απ' το συνηθισμένο
πες μου
το ξέρεις
πόσοι περνούν
μέσα απ' αυτή
την αστραπή
αυτό το μικρό ταξίδι
που λέγεται
ζωή
χωρίς να κάνουν
μια στάση
και να πουν
εδώ είναι
το νερό
εδώ η σκιά
που θα ξεκουρστείς
εδώ το κορμί
που θα γείρεις
εδώ η σιωπή
και η αγάπη
που μιλά
και δεν μιλά
τα φιλιά σου
δεν τα δίνεις
στα χαμένα
η ανάσα σου
ανάσα μου
η φωνή σου
φωνή μου
όχι μη φοβάσαι
δεν στα 'χω ζητήσει
ακόμα όλα
όχι
είναι πολλά
όσα δεν έχουν
βρει ακόμα
τη θέση τους
μέσα στο χρόνο
όμως τίποτα
δεν είναι χαμένο
το βρήκαμε
το κρατάμε
και δεν θα το αφήσουμε
να χαθεί ποτέ
δεν θα κουραστώ
ποτέ
να σου τραγουδάω
θα μου πεις
είναι αυτό κάτι;
ναι είναι
το σήμερα
τώρα
και συνεχώς
ζω
υπάρχεις
είσαι συνέχεια
και σκέψη
και άγγιγμα
και θέλω
και δεν θα χαθώ
ποτέ
παρά μόνο
μέσα σου
κάθε φορά
όλο και περισσότερο
και αυτό λέγεται
όλα


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα