Επειγόντως

Κατέβαινα λοιπόν

απόψε

τη λεωφόρο Αθηνών

μόλις είχε αρχίσει

να βραδιάζει 

για τα καλά

τη στιγμή

εκείνη 

που άρχιζαν 

τα φανάρια

του δρόμου

ν' ανάβουν

το ένα μετά το άλλο

και θυμήθηκα

εκείνο

το ποίημα του Καβάφη

με τα κεριά

που είπα

κοίτα να δεις

τα φανάρια αυτά

ανάβουν στη σειρά

το ένα πίσω

απ΄τ άλλο

για να σου δείχνουν

τη σειρά

για το δρόμο

που απομένει

κι ενώ

οδηγούσα

σαν υπνωτισμένος

σκέφτηκα τώρα

θα σου στείλω

ένα μήνυμα

με όλο τον κίνδυνο

της οδήγησης

στη λεωφόρο

γιατί

ορισμένες φορές

λες 

τώρα

δεν παίρνει

αναβολή

είναι τώρα

και πώς 

να σε πείσω

ενώ τα χιλιόμετρα

ανεβαίνουν

ενώ τρέχω

να προλάβω

κι εγώ δεν ξέρω

τι 

είναι αυτό 

που λες

όχι άστο για

αργότερα

τώρα

επειγόντως

αρκετή ζωή

πέρασα τρέχοντας

δεν θέλω να περάσουν

κι άλλες μέρες

να διατρέξω 

κι άλλα χιλιόμετρα

χωρίς να σου πω

πως σε χρειάζομαι

τώρα, τώρα

να σταματήσω

στην άκρη

και να ανάψω

επειγόντως

αλάρμ

επειγόντως

έλα κοντά μου

μα ήμουν εδώ

ξέρεις

το πιο κοντά

το περισσότερο

που γίνεται

καμιά φορά

το σ' αγαπώ

επείγει

τόσο

που αν χάσεις

έστω και μια στιγμή

έστω μια διασταύρωση

μετά πας

χάθηκες

και πηγαίνεις

και πηγαίνεις

και λες

δεν σταμάτησα

έγκαιρα

να στο πω

μα είναι τόσο σημαντικό;

ναι η ζωή γίνεται

κάποτε

τόσο επειγόντως

σημαντική

και δεν παίρνει

αναβολή

έτσι λοιπόν

στο είπα

ενώ τα φανάρια

θαμπά κεριά

έδειχναν με βεβαιότητα

το δρόμο

που θέλω

ν' ακολουθήσω

για να σε βρω