Περιμένοντας

να έρθει

μια μέρα

που να μη χρειάζεται

να περιμένουμε

την επόμενη μέρα

ή τη βδομάδα

που δεν θα στεγνώνει

το φιλί στα χείλη

που δεν θα κρατάς

το μαξιλάρι

αγκαλιά

ο κόσμος

δεν θα 'χει αλλάξει

αλλά εμείς

θα κοιτάζουμε στα μάτια

και θα βλέπουμε

αυτό που ξέρουμε

εδώ μπροστά μας

και θα το δείχνουμε

με περηφάνια

που τα παιδιά

δεν θα παίζουν πια

τα παλιά παιχνίδια τους

κάποιοι θα έχουν

μεγαλώσει

κάποιοι θα 'χουν ξεχαστεί

και ο κήπος θα είναι

πιο ανθισμένος από ποτέ

ακόμα και Νοέμβρη μήνα

και θα σ' αγαπώ

καλοκαίρι και χειμώνα

την άνοιξη πια

δεν θα μας χωρά ο τόπος

θα με προσέχεις

και θα σε προσέχω

και δεν θ' απορεί κανείς

κοίταξέ τους

θα θαυμάζουν

τι πιο φυσικό

φαινόταν

το 'ξερα εγώ

θα λένε

το ξέρω

καρδιά μου

πως κάποια μέρα

περιμένοντας

τα πράγματα

έρχονται

απλά
σε μας

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία

Διαβάστε περισσότερα

κανεις

καλησπερίζω τα μεταίχμια μάτια σου χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; - οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Διαβάστε περισσότερα

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο κι ανεπανάληπτο της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

Διαβάστε περισσότερα

Ex Post

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου