Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Desire




Τώρα που
το βράδυ έρχεται ζεστό
θέλω πάλι
να περπατήσω
επάνω στα γυμνά σου βήματα
ν' αφήσεις να πέσει
το φόρεμά σου
κι απαλά να γλιστρήσω 
το χέρι μου
έτσι όπως στο είπα
μετρώντας κάθε ίντσα
ήρθε και έφυγε γοργά
όπως οι μέρες τρέχοντας
διαδέχονται
το φως και το σκοτάδι
ήταν τόσο απτό
σαν μια παύση
μέσα στο αέναο
ένιωσα σχεδόν
τη διάρκεια του άπειρου
ήρθες
αφέθηκα ολοκληρωτικά
να οδηγηθώ
πέρα και έξω από εμένα
ήταν τόσο απτό
τόσο έντονη η παρουσία
το αληθινό σώμα
και όχι αυτό που 
κουβαλάμε 
σκηνοθετώντας κάθε μέρα
το πώς τοποθετείται
ή το πώς
γίνεται αντιληπτό 
ή ακόμα  και
το πώς νομίζουμε
πως φαίνεται
όχι, όχι
πέρα απ' όλα αυτά
μια πλήρης
ολοκληρωτική αίσθηση
ένα τόσο ζωτικό φρενήρες
και μεστό
αγκαλιάζω
όλη σου την ύπαρξη
αυτό με διαπερνά ολόκληρο
μπορώ να γίνομαι
η συνέχειά σου
θεέ μου,
βρήκαμε πάλι
τα πατήματά μας
τα αγγίγματα
τις ανάσες και
τα λόγια
που είναι πέρα
από τα λόγια
άφησέ με μωρό μου
να βγάλω από μέσα μου
όλη την άναρθρη
μα τόσο σωστά αρθρωμένη
ζωική δύναμη
σχηματίζοντας άυλα
μα τόσο υπαρκτά
καινοφανή
και ακραιφνή
οριακά
του έρωτά σου
κείμενα
ζήσαμε και πάλι
για λίγο
και τώρα αδέξια
αυτό που δεν λέγεται
προσπαθώ
ν' αποτυπώσω
όλο τον πόθο
όλη την επιθυμία
ενώ είναι τόσο απλό
και τόσο ζωτικό
σαν το νερό
σαν ήχος
που ρέει
σαν το μικρό σου χέρι
σαν τα χείλη σου
που γλυκά μισανοίγεις









Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα