Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έλα κοντά

Μέσα στο πλήθος
δεν χρειάζεται  ν' αναζητώ
ξέρω πως
εκεί που θ' αντικρίσω την αγάπη
εκεί θα σε βρω
λικνίζεσαι
αγγίζω για λίγο
νιώθω την ανάσα σου
τόσο κοντά μου
θέλω να σε αγγίζω
εγώ που δεν έχω
αυτή την πολυτέλεια
κι  ο χρόνος
άλλοτε βραδύνει
άλλοτε γοργά σκορπά
πόσο απ' αυτό
το φευγαλέο άγγιγμα
πρέπει να κρατήσω μέσα μου
μόνιμη καταφυγή μου
στην εικόνα σου
επιστρέφω συνεχώς
κι είναι αυτό
μια παρηγοριά
κ ένας πόνος σιγανός
από αυτούς που έρχονται κρυφά
ύπουλα κερδίζουν έδαφος
η αναμονή  μόνη διέξοδος
πέρασε το βράδυ
βρεθήκαμε τόσο κοντά
όσο μπορούσε να γίνει
ανοίξτε όλοι δρόμο
αφήστε μας
φύγετε, θέλω να πάω πιο κοντά
το κάλεσμα της αγάπης μου
το νιώθω εδώ
το βλέπω
σ' ακολουθώ με το βλέμμα
δεν θέλω να χαθείς
μέσα σ' αυτή τη θάλασσα
είμαι δίπλα
έρχομαι όσο κοντά μπορώ
έλξη και πόθος
που πρέπει να υπακούει
σε κάποια λογική
κοίτα λοιπόν
θα σ' αγαπώ
το ίδιο παράφορα
κάθε φορά
προσπαθώντας να κερδίσω
λίγο ακόμα
λίγο παραπάνω
για να φτάνω πάντοτε
νέος κι ακμαίος
στη θέση μου
όπως με θέλεις
και σε θέλω
ξέπνοος και λυτρωμένος
στη γλυκειά αγκαλιά σου



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα