Δίψα

Το μέλι από τα μάτια
στη χείλη μου να φέρω
απαλά να σε φιλώ
στα μάτια
ας ήτανε
έστω και μόνο αυτό
που όσο κι αν
τα σπουδάζω
ολοέν κάτι καινούριο
μυστικό θα βρω
δεν έχω ξαναδεί
μάτια ως τα δικά σου
να μιλούν
τη μια να λες
να, είναι εδώ
την άλλη να βυθίζονται
και να ταξιδεύουν
σε κήπους άλλων ηδονών
πλασμένα όχι για το εφήμερο
ποτέ δεν με τρομάζουνε
μόνο όταν δεν τα βλέπω
μα σαν τα αντικρίσω
πώς γίνεται
και κάθε φόβος σκορπά
ξέρεις, ναι, ήτανε καιρός
μα πάλι δεν μπορώ να πω
πως όλα τα κατέχω
δεν αποκρυπτογραφούνται
όσο φανερά
άλλο τόσο και μυστικά
και με τραβάνε θεε μου
στο βαθύ τους φως
και τόσο πολύ θέλω να πέσω μέσα τους
που μου γεννούν εμπιστοσύνη
έλα, εγώ θα σε οδηγήσω
ξέρω πως ψάχνεις ένα πέρασμα
ναι, να μείνουμε ως αργά στην παραλία
να δούμε όπως παλιά τη δύση

θα τα καταφέρουμε αγάπη μου
κι όλο πιο πολύ θα σ' αγαπώ
μέσα στα χέρια μου
κρατώ σαν μικρό μαργαριτάρι
το άδολο δάκρυ σου
και ξεδιψάω...