Εμμονή

Είμαι εμμονικός
τελειώνω τη μέρα μου
με την επίμονη επίκληση
των στιγμών που
αναβιώνουνε
κάτω που μαίνεται
το καύμα σου
δεν έσκυψα
ν' αγγίξω με τα χείλη
δεν έσυρα τη γλώσσα μου
στέκεις στην κουζίνα
ανεβαίνουνε οι υδρατμοί
ζαλίζομαι από εσένα
κι όλο τρέχω να ανέβω
να μπορέσω να φτάσω'
άλλη μια μικρή κορυφή
κι όλο έρχομαι
κι όλο μένω πιο πίσω
κινείσαι
κι όλα γύρω σου γυρίζουν
με τα φύκια κολλημένα
δε γεύτηκα όσο αλάτι θα ήθελα
θέλω να το γεύομαι
λίγο λίγο
ήθελα τόσο πολύ
να σε κατακτήσω
μέρα τη μέρα
νιώθοντας τόσο δυνατός
που λες ναι
μπορώ να γίνομαι θεός σου
και πιστός δικός σου
εμμονική λατρεία
αν δεν πετυχαίνω
το μέγιστο
νιώθω πως τα χάνω όλα
αν δεν αφήνω στα δάχτυλά σου
όλο μου το μέσα
νομίζω πως μένω λειψός
αν δεν με φιλάς
με κραυγές και μάτια κλειστά
σφιχτά αδράχνοντας
φοβάμαι πως θα γλιστρήσεις
δέξου με
εμένα που θα προσκολλώμαι
σαν τα γλιστερά φύκια και την άμμο
να γίνω ένα στο δέρμα σου
και να εισχωρήσω ακόμα
παραμέσα
μόνο εκεί
κρατάω για λίγο
όσο μια αιωνιότητα
και με χάδια μετά
και θωπείες γλυκές
να σου αφηγούμαι
πώς μέσα σου
χάθηκα
και βρέθηκα ξανά
και βλέπω πάλι τον ουρανό
να γλυκαίνει το χάραμα
χωρίς να με αποδυναμώνει
η αδημονία των ανθρώπων
ξεκινώντας τη μέρα μου
χωρίς να κοιτώ τη διασταύρωση
αλλά τα ράθυμα εμπορικά
να ξακρίζουν στον Σαρωνικό