Θέλω...

Πόσο πολύ
μπορώ να σ' αγαπώ
πόσα λίγα λέω
τίποτα δε λέω
αυτός ο γλυκασμός
ένας χείμαρρος
που αναδύεται
από μέσα μου
και ξεσπά
σε χρώματα απροσδόκητα
ας συννεφιάζει
τι με νοιάζει
η αγάπη μου γιορτάζει
αγαπώ το σύννεφο
στο παράθυρό μου
αγαπώ τις σταγόνες
στο περβάζι του γραφείου
τις φωνές στο γήπεδο
και τ' αυτοκίνητα
που χυμάνε μπροστά
τις μηχανές που ουρλιάζουνε
το αεροπλάνο
που φεύγει μακρύτερα
όλα μα όλα
τόσο πολύ
παίρνουν κι ελαφραίνουν μέσα μου
επειδή σ' αγαπώ
τη μουσική που έρχεται από μακριά
τη γλυκιά προσμονή
που ξυπνώ
με τη φωτογραφία σου
στο κινητό
που κάνω μπάνιο
και σκουπίζομαι
με την ίδια πετσέτα
που σε αγγίζει
που φυλάω στο συρτάρι μου
την ανάλαφρη μυρωδιά σου
κι αγκαλιάζω τρυφερά
το ρούχο σου
ό,τι σε περιγράφει
ό,τι φέρεις
το έχω δικό μου
δεν το ξέρεις;
όλα όσα αφήνεις
είναι και ήταν
και θα είναι
δικά μου
τι άλλο πιο πολύ
να θέλω
τι άλλο
απ' το να ζω
για το δικό σου θέλω;...