Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άμετρο


Φως
υπέροχα  που αντιφεγγίζεις
αχ να κλέψω μια ματιά
και άλλη μια
να σε δω γλυκά
να στρέφεις τα νώτα σου
πώς λυγίζεις
τον όμορφο λαιμό
και στο στήθος σου
όμορφα να δω όνειρα ξανά
δυνατούς ιάμβους
να συνθέσω στο σώμα σου
να σ' έχω 
στην αγκαλιά μου
μα πόσο το θέλω κι αυτό
να σε κοιτώ από κάθε πλευρά
ξανά ανακαλύπτοντας
κάθε κρυφή ή φανερή λεπτομέρεια
φανέρωσέ μου
και κράτα μου κρυφά
τα πιο βαθιά μυστικά
έτσι να φαντάζομαι
το πώς κινείσαι
μέσα μου
κι έξω από μένα
όλη τη σαγήνη
που εκτινάσσεις 
κάνε με να υποφέρω
έτσι γλυκά 
και με λαχτάρα
το βλέμμα επάνω σου
να διαχέω
σαν για πρώτη φορά
εντύπωση που γίνεσαι
το δικό μου αρχέτυπο
υμνωδός και λάτρης
για ένα σου νεύμα
για μια μικρή κίνηση
για το ανεπαίσθητο
γλυκό σμίξιμο των χειλιών
ό,τι αγγίζεις
να με καλεί σε έκρηξη του νου
στην εικόνα σου όλα
να ενοποιούνται
μα και στην κάθε λεπτομέρεια
γυναίκα
δίνεις καινούριο νόημα
τι λέω
είσαι το νόημα
τόσο σωματικό
τόσο απτό που
ξέρω
απόψε θα ξυπνήσω
πάλι πριν χαράξει
θα σ' αναζητήσω
τους λαγόνες σου
να με κλειδώνουν τελειωτικά
ας μην με άφηνες ποτέ
να βγω απ' αυτόν 
τον ανίκητο κύκλο
πώς γίνεται πες μου
να είσαι το περισσότερο 
μέσα σε όλα
όχι γιατί δίψασα
μα γιατί
δεν έπαψα στιγμή
να λατρεύω
απ' τον  στιλπνόν αστράγαλο
έως το άμετρο βάθος
των ματιών σου





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα