Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άμετρο


Φως
υπέροχα  που αντιφεγγίζεις
αχ να κλέψω μια ματιά
και άλλη μια
να σε δω γλυκά
να στρέφεις τα νώτα σου
πώς λυγίζεις
τον όμορφο λαιμό
και στο στήθος σου
όμορφα να δω όνειρα ξανά
δυνατούς ιάμβους
να συνθέσω στο σώμα σου
να σ' έχω 
στην αγκαλιά μου
μα πόσο το θέλω κι αυτό
να σε κοιτώ από κάθε πλευρά
ξανά ανακαλύπτοντας
κάθε κρυφή ή φανερή λεπτομέρεια
φανέρωσέ μου
και κράτα μου κρυφά
τα πιο βαθιά μυστικά
έτσι να φαντάζομαι
το πώς κινείσαι
μέσα μου
κι έξω από μένα
όλη τη σαγήνη
που εκτινάσσεις 
κάνε με να υποφέρω
έτσι γλυκά 
και με λαχτάρα
το βλέμμα επάνω σου
να διαχέω
σαν για πρώτη φορά
εντύπωση που γίνεσαι
το δικό μου αρχέτυπο
υμνωδός και λάτρης
για ένα σου νεύμα
για μια μικρή κίνηση
για το ανεπαίσθητο
γλυκό σμίξιμο των χειλιών
ό,τι αγγίζεις
να με καλεί σε έκρηξη του νου
στην εικόνα σου όλα
να ενοποιούνται
μα και στην κάθε λεπτομέρεια
γυναίκα
δίνεις καινούριο νόημα
τι λέω
είσαι το νόημα
τόσο σωματικό
τόσο απτό που
ξέρω
απόψε θα ξυπνήσω
πάλι πριν χαράξει
θα σ' αναζητήσω
τους λαγόνες σου
να με κλειδώνουν τελειωτικά
ας μην με άφηνες ποτέ
να βγω απ' αυτόν 
τον ανίκητο κύκλο
πώς γίνεται πες μου
να είσαι το περισσότερο 
μέσα σε όλα
όχι γιατί δίψασα
μα γιατί
δεν έπαψα στιγμή
να λατρεύω
απ' τον  στιλπνόν αστράγαλο
έως το άμετρο βάθος
των ματιών σου





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα