Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άμετρο


Φως
υπέροχα  που αντιφεγγίζεις
αχ να κλέψω μια ματιά
και άλλη μια
να σε δω γλυκά
να στρέφεις τα νώτα σου
πώς λυγίζεις
τον όμορφο λαιμό
και στο στήθος σου
όμορφα να δω όνειρα ξανά
δυνατούς ιάμβους
να συνθέσω στο σώμα σου
να σ' έχω 
στην αγκαλιά μου
μα πόσο το θέλω κι αυτό
να σε κοιτώ από κάθε πλευρά
ξανά ανακαλύπτοντας
κάθε κρυφή ή φανερή λεπτομέρεια
φανέρωσέ μου
και κράτα μου κρυφά
τα πιο βαθιά μυστικά
έτσι να φαντάζομαι
το πώς κινείσαι
μέσα μου
κι έξω από μένα
όλη τη σαγήνη
που εκτινάσσεις 
κάνε με να υποφέρω
έτσι γλυκά 
και με λαχτάρα
το βλέμμα επάνω σου
να διαχέω
σαν για πρώτη φορά
εντύπωση που γίνεσαι
το δικό μου αρχέτυπο
υμνωδός και λάτρης
για ένα σου νεύμα
για μια μικρή κίνηση
για το ανεπαίσθητο
γλυκό σμίξιμο των χειλιών
ό,τι αγγίζεις
να με καλεί σε έκρηξη του νου
στην εικόνα σου όλα
να ενοποιούνται
μα και στην κάθε λεπτομέρεια
γυναίκα
δίνεις καινούριο νόημα
τι λέω
είσαι το νόημα
τόσο σωματικό
τόσο απτό που
ξέρω
απόψε θα ξυπνήσω
πάλι πριν χαράξει
θα σ' αναζητήσω
τους λαγόνες σου
να με κλειδώνουν τελειωτικά
ας μην με άφηνες ποτέ
να βγω απ' αυτόν 
τον ανίκητο κύκλο
πώς γίνεται πες μου
να είσαι το περισσότερο 
μέσα σε όλα
όχι γιατί δίψασα
μα γιατί
δεν έπαψα στιγμή
να λατρεύω
απ' τον  στιλπνόν αστράγαλο
έως το άμετρο βάθος
των ματιών σου





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά