Να εξευμενίσω

Η παρατεταμένη αγωνία
να βρω το θερινό σου θέλγητρο
ν' αδειάσω όλη τη σπορά
και τότε
μένοντας άναυδος
σ' αυτό που συντελείται
σαν μια ονείρωξη
όχι εν υπνώσει
ζώσα και εν συνειδήσει
σαν να συνάζονται
εκατοντάδες Μαλερικές παύσεις
προετοιμάζοντας την καταιγίδα
εν μέσω θέρους
που όλο αναβάλλεται
ένα καθαρτήριο θέσπισμα
από τα τρίσβαθα της ψυχής σου
όχι, αγάπη μου
δεν είναι το σώμα σου
που δονείται
και μαίνεται οριακό
δεν είναι τα κύτταρα
που πάλλονται φρενήρη
και οι χυμοί που ανεβαίνουν
προς το υπέρτερο
είναι η ιδέα σου
γυναίκα και πέρα από σένα
που κραυγάζει
και μετουσιώνεται
κανένας φθόγγος
ποτέ
ποτέ
ποτέ δεν θα μπορέσει
ποτέ
να αποδώσει
αυτό το έρεβος
που γεννά φως
και νερό
κανένα κύμα
δεν θα μπορέσει
να το παραβγεί
στέκομαι στην ακτή
και τρέμοντας
γίνομαι στιγμιαία μάρτυρας
πώς το βαθύτερο σκοτάδι
η βαθύτερη φλέβα που καίγεται
πώς μέσα σε μια κραυγή αιώνων
ξαναγεννιούνται, γυναίκα,
όσοι ποτέ υπήρξαν
κι όσοι θα υπάρξουν
ψυχή που τεντώνεις ως το έσχατο
χορδή που στριγκά
απόκοσμα ηχείς
κρατώ την ανάσα μου
και προσπαθώ
αυτό το άγριο κι εξαίσιο τραγούδι
μέσα στο υπογάστριο
να εξευμενίσω