Σπουδή

Είναι καιρός πια
να βγούμε έξω
με τα καλοκαιρινά μας
ανέμελα φερσίματα
ν' αφήσουμε στο συρτάρι
όλα τα περιττά
που βαραίνουν
τις άλλες εποχές
είναι καιρός
να γευτούμε όλο τ' αλάτι
με τη γλώσσα στον αφαλό του μεσημεριού
να περάσουμε χέρια και πόδια
ο ένας γύρω απ' τον άλλο
και σ' ένα ιδρωμένο κουβάρι
ν' αφεθούμε
με λόγια και με ήχους
με τα φωνήεντα του σώματος
δυνατά ηχηρά
ο έρωτας φωνάζει
διαπερνά τη μεσοτοιχία
βγαίνει έξω στο δρόμο
κι αναστατώνει τις έρημες ώρες
είναι γάτα που επίμονα
τρίβεται επάνω σου
σε περιμένει
ν' ανέβεις τη σκάλα
γνωρίζει τον ήχο
απ' το κουδούνισμά σου
σε περιμένει
να βγεις στον εξώστη
φυλάει το τζην σου
στα καθαρά ρούχα
φέρνει στο στόμα και τη μύτη
ό,τι κρατά τη μυρωδιά σου
από πολύν καιρό
απόψε  να
θα καταθέσω απ΄το συρτάρι
τα δικά σου τεκμήρια
ξέρεις εκεί στο βάθος
που τα φυλάω
θα τα έχω στο μαξιλάρι μου
να ονειρευτώ
να ζήσω προκαταβολικά
αυτά που μου υπόσχεσαι
θέλω να έρθεις πάνω μου
με λυγισμένα γόνατα
να διατρέξω με τα δάχτυλα
τη θηλυκή καμπύλη
γυναίκα
εσύ το θαύμα
πέρα απ' τα όρια
πέρα απ΄ ό,τι
μπορώ να συλλάβω
άσε με
να σε σπουδάζω
μια και δυο ζωές
και πάλι
μέχρι τα μισά
ίσως και να σε φτάσω!