Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γλυκό


Απότομη βροχή
ξυπνήσαμε το χάραμα
ακόμα έσταζε
ο  έρωτας
επάνω στα φύλλα
που σκόρπισε ο αέρας
ένα κομμάτι σοκολάτα
που έμεινε στο τραπέζι'
στα χείλη σου που γεύτηκα
το μέλι όλου του κόσμου
κρυφά να το ξεδιάλεγα
να μάζευα ένα ένα
τα ολόγλυκά σου πέταλα
ν' απλώσω στο κορμί σου
έφυγε από πάνω μου
όλη αυτή η κούραση
που βάραινε τη μέρα
το βράδυ ήσουν υπέροχη
και λίγο ανεξιχνίαστη
ακόμα κι αν δεν μπόρεσα
το λίγο να εξηγήσω
είχα όμως τα πάντα
δικά μου ολοδικά μου
γύρω μου και μέσα μου
στο άρωμα στη γεύση
στα μάτια το αμύγδαλο
στη γλώσσα μου να λιώνει
όλα ήταν σαν όνειρο'
διάφανος υπνοβάτης
ανάπνεα το σώμα σου
και έκλεινα τα μάτια
μήπως και παρατείνω
γλυκό αγάπης μούδιασμα
την άλλη τη στιγμή
μη γύριζα εδώ μόνος
χρόνος που αποταμίευσα
και κέρδισα για λίγο
όσο γλυκό που μπόρεσα
να κλέψω από σένα
τώρα αναπολώντας
κρυφά να ξαναζήσω
όσα εσύ επρόσφερες
και γέμισες με δώρα
να χω πάλι στο στόμα μου
τη γνώριμη σου γεύση
αυτή που δεν εχόρτασα
γιατί λίγο μου δίνεις
μη νοιάζεσαι αγάπη μου
γιατί έχεις κι άλλο τόσο
απ' το πολύ που δίνεις
και λιώνω εγώ για σένα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα