Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γλυκό


Απότομη βροχή
ξυπνήσαμε το χάραμα
ακόμα έσταζε
ο  έρωτας
επάνω στα φύλλα
που σκόρπισε ο αέρας
ένα κομμάτι σοκολάτα
που έμεινε στο τραπέζι'
στα χείλη σου που γεύτηκα
το μέλι όλου του κόσμου
κρυφά να το ξεδιάλεγα
να μάζευα ένα ένα
τα ολόγλυκά σου πέταλα
ν' απλώσω στο κορμί σου
έφυγε από πάνω μου
όλη αυτή η κούραση
που βάραινε τη μέρα
το βράδυ ήσουν υπέροχη
και λίγο ανεξιχνίαστη
ακόμα κι αν δεν μπόρεσα
το λίγο να εξηγήσω
είχα όμως τα πάντα
δικά μου ολοδικά μου
γύρω μου και μέσα μου
στο άρωμα στη γεύση
στα μάτια το αμύγδαλο
στη γλώσσα μου να λιώνει
όλα ήταν σαν όνειρο'
διάφανος υπνοβάτης
ανάπνεα το σώμα σου
και έκλεινα τα μάτια
μήπως και παρατείνω
γλυκό αγάπης μούδιασμα
την άλλη τη στιγμή
μη γύριζα εδώ μόνος
χρόνος που αποταμίευσα
και κέρδισα για λίγο
όσο γλυκό που μπόρεσα
να κλέψω από σένα
τώρα αναπολώντας
κρυφά να ξαναζήσω
όσα εσύ επρόσφερες
και γέμισες με δώρα
να χω πάλι στο στόμα μου
τη γνώριμη σου γεύση
αυτή που δεν εχόρτασα
γιατί λίγο μου δίνεις
μη νοιάζεσαι αγάπη μου
γιατί έχεις κι άλλο τόσο
απ' το πολύ που δίνεις
και λιώνω εγώ για σένα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά