Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατάχρηση

Κατάχρηση
της εξουσίας των ματιών
κατάχρηση των ορίων
των εννοιών
ξεκίνημα πρωί
μπάνιο, παπούτσια
δρόμος, δουλειά
καλημέρα μωρό μου
έφτασες 
έφτασα
πόσα μέιλ θα απαντήσεις
πόσα τηλέφωνα
καφές, πάμε
κατάχρηση σκέψης
ομιλίας, σκέψης
σύσκεψη
κατάχρηση χολής
ένταση
σκάλες πάνω κάτω
μπρος πίσω
ερμάριο, τηλέφωνο
που είσαι
που είμαι
ναι χάθηκα, χάνομαι
κατάχρηση του χρόνου
στάσου
να σε πάρω ένα λεπτό
λίγο
να κάνουμε ένα διάλειμμα
κατάχρηση της απόστασης
ένα ποτό
πριν ή μετά
πάω να βάλω τα γυαλιά
να φύγω
μα ήταν μέρα
να, τώρα νύχτωσε
πέφτει το βραδινό πούσι
σα νοτιάς στη γραμμή του ορίζοντα
αθλητικά
τρέξιμο
ο κόσμος επικίνδυνα παντού
κατάχρηση του χώρου
του χώρου μου
πού να έρθω να σε βρω
πρέπει να γυρίσω
να μπω στο μπάνιο
στον υπολογιστή
φαγητό στα γρήγορα
κατάχρηση της γεύσης
των ασφυκτικών περιθωρίων
θα σε βρω πάλι
τα σκεπάσματα ένα κουβάρι
εμείς ένα κουβάρι
ακόμα Τρίτη
μη σε νοιάζει
θα έρθω
σπάζοντας κάθε συμβατικό περίβλημα
θα έρθω 
γιατί θα περιμένω
ΚΟΒΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟ
κάνοντας σκόνη
τις αναμονές
θα πάψω να σκέφτομαι
για το μετά
ας κοιμηθούμε για λίγο
αγκαλιά
μόνο αληθινό
αυτό που μιλάει
στο σώμα
μάθε με πάλι
το ναι
το πολύ'
το γεμάτο
το γλυκό
κατάχρηση στο ναι
στο πολύ'
στο γεμάτο
στο γλυκό...


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα