Μια φορά

Να λοιπόν
τώρα πάλι που
Κυριακή βράδυ
μόνος
εδώ μπροστά
στο τραπεζάκι μου
με τους τοίχους μου
με αυτό τον εαυτό
το μικρό και λίγο
που όλο ζητά
που όλα τα θέλει
κι επιθυμεί
το αύριο
να είναι από τώρα
εδώ
γιατί
ένα μόνο πράγμα
έχω να σου προσφέρω
είμαι φτιαγμένος
από πάντα
μόνο γι' αυτό
για να σου δώσω
οριστικά
τη ζωή μου
για να με βλέπεις
νύχτα και μέρα
χωρίς το χρόνο
χωρίς το πότε
τώρα
αργότερα
όχι σήμερα
δεν μπορώ
και γιατί όχι
και σήμερα
και αύριο
και να ξυπνώ
χωρίς αυτό το βάσανο
μη φύγεις
μη ζητήσεις κάτι
πέρα από μένα
γιατί δεν γίνεται
να μ' έχεις
όπως θες
αυτό μπορώ
αυτό δίνω
αλλά και να μην μπορώ
να το δίνω
είναι τόσο
μα τόσο απλό
και απόλυτο
τόσο συνηθισμένο
σαν τη ζωή
την ίδια
να γίνω
ο ρυθμός σου
η ρουτίνα σου, ναι,
να μοιραστώ
τις φροντίδες σου
τις συνήθειές σου
σαν τους ανθρώπους
που κάθονται στο ίδιο
τραπέζι
τρώνε, μιλάνε
λίγο ή πολύ
θα πλύνουν
τα πιάτα και τα ποτήρια
θα τοποθετήσουν
τις μέρες και τα βράδια τους
στο ίδιο ντουλάπι
με την ίδια ή και με άλλη
σειρά
θα φυλλομετρήσουν
τα θέλω τους
στον ίδιο καναπέ
θα στρώσουν και θα
ξεστρώσουν τα σεντόνια τους
θα πλαγιάσουν και θ' αγκαλιαστούν
και με πολύ
και με λιγότερο πάθος
και την άλλη μέρα ξανά
γιατί, ξέρεις, αγάπη μου πως
οι μέρες κάποτε
λιγοστεύουν
πριν το καταλάβεις
πριν πεις λοιπόν
το φοβερό
μα πώς πέρασαν...
εμείς όμως
προφτάσαμε
κι ακόμα δες
στο πλευρό σου
ανοίγω τα μάτια
για να πας
ή για να μην πας
στη δουλειά
θα σε δω μετά
τα λέμε στις έξι
δε χρειάζεται πρόγραμμα
απλώς συμβαίνει
όπως γίνεται
με τους ανθρώπους
που μόνο
μια φορά
ζουν
για πάντα