Άλμπουμ

Τα οικογενειακά άλμπουμ

ανέκαθεν

μου προκαλούσαν

μια ανεξήγητη έλξη

όχι νοσταλγία

ούτε αναπόληση

για τις μέρες 

που ήρθανε και φύγανε

μα ένα αίσθημα

ακροβασίας και   

ίλιγγου

σαν μια  βουτιά 

κάθετα

με το κεφάλι κάτω

μέχρι εκεί 

που μπορείς

και αντέχεις να φτάσεις

γιατί ο βυθός

ξέρεις

είναι γλυκός

και επικίνδυνος

σε καλεί 

να μείνεις εκεί

ανύποπτος

αλλά να

εγώ θέλω να φτάσω

εκεί χαμηλά

σε αυτό το 

ανεξιχνίαστο σκοτάδι

να δω το σκληρό πυρήνα

να αγγίξω την ιλύ 

της ψυχής σου

να σε δω 

κάτω απ' την επιφάνεια

να ζω παράλληλα

κι αντίστροφα

στο δικό σου σύμπαν

σ έναν χρόνο

μακρινό

και οικειωμένο ξανά

έπειτα μέσα

να εισχωρώ

σαν λαθρεπιβάτης

σαν να υπήρχα

στο κάδρο κάπου κρυφά

και την ύστατη στιγμή

που η ανάσα τελειώνει

και το φως από πάνω

διαχέεται μετέωρο

να δίνω μια

και να ξεχύνομαι 

να βγαίνω πάλι μπροστά

απ΄το χρόνο σου

Αγάπη μου

σε έψαξα

ακόμα κι εκεί

στο σκοτεινό θάλαμο

της μνήμης 

και σε ξαναβρίσκω

εδώ

κρατώντας με προσοχή

θραύσματα απ΄το χρόνο σου

στα χέρια μου

συνθέτοντας εκ νέου

μια νέα ακολουθία

χωρίς κενά, 

ποτέ ξανά κερματισμένος χρόνος

ποτέ ξανά 

σπασμένες εικόνες

ποτέ ξανά 

μόνοι

Γουστάρω Αριάνα Γκράνδε σουξέ...