Εφήμερο

Βγαίνεις έξω
τα κλειδιά
στη μηχανή
για να σε πάει
στην ίδια διεύθυνση
όνομα, κουδούνι, πόρτα
στο βάθος
παραλλάσσεις τη διαδρομή
και πάλι ο προορισμός
σαφής
διαγεγραμμένος
αμείλικτος
αν όμως
λέει
γυρνούσα το κλειδί
και ξαφνικά
εσύ στο δωμάτιο
με τις πόρτες ανοιχτές
να μπαίνει το φως
 - το φώς; -
μπαίνω μέσα
και το βλέμμα μου
σε τυλίγει
μέσα από εκείνη
την  απογευματινή
αντανάκλαση
που περιμένω
που περιμένεις
και πετάγεται η καρδιά μου
απ' το σώμα μου
και αναπηδά στο πάτωμα
που η γάτα
κυνηγά και παίζει με
το χρόνο της
δίχως να νοιάζεται
α, πώς τη ζηλεύω ώρες- ώρες
σε αυτόν, λοιπόν,
τον χρόνο του αναπάντεχου
κρυφογυρνάω κάθε μέρα
και λέω,
κοίτα να δεις
που κάποια μέρα
θα συμβεί
δεν θα γυρίσω το κλειδί στην πόρτα
γιατί θα μ' έχεις ακούσει
από τις σκάλες
όπως μικροί
ακούγαμε το αργό βήμα
του πατέρα
απ' τη δουλειά,
με την καμπαρτίνα και τον
χαρτοφύλακα
κράτησέ τα αυτά
φύλαξέ τα
φύλαξε όμως και για μένα
μια θέση στον παράδεισο
του καθημερινού εφήμερου...