Που θέλω

Να πω

ξανά 

τα ίδια

δεν με πειράζει

πώς να πω, όμως,

η λάβα

στα κύτταρα

στο δέρμα

που έχει

σα μέσα σου

να σμίγουν

δαίμονες κι άγγελοι

μια μέρα

με πολύ ήλιο

θέλω

να είσαι δικιά μου

να ταξιδεύουν

τα σώματα

και να φωνάζουν

το θέλω τους

βαθιά

στο έρεβος

που φλέγεται

πέταξε

τα πρέπει σου

ψυχή μου

δείξε μου

μάθε μου

πάρε μου 

από μένα

να μην απομείνει τίποτα

απολύτως

- και τώρα και ποτέ - 

που να μην

ταιριάζει με

την ανάσα 

το γέλιο σου

τη λεπτή γραμμή

στον αυχένα σου

που θέλω 

να ψηλαφίζω

γείρε στο πλάι 

να σε βλέπω

καθώς θα

με λυτρώνεις

απ' τη δίψα μου

την απέραντη

δίψα 

που με κατακαίει 

χρόνια

περιμένοντας

έτσι όπως 

με πόθο

και πόνο

που δεν ξέρεις

σε θέλω