Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γυναίκα

Γυναίκα
ξεχωριστή
ξέρεις ότι
από σένα
όλοι περιμένουν
τίποτα δεν γίνεται
αλλιώς
εσύ θα δίνεις πάντα
και θα δίνεσαι
γυναίκα
είναι μικρός ο κόσμος
και ο κόσμος 
είσαι εσύ
η απαντοχή όλων
το κρυφό 
όνειρο
στον ύπνο
του παιδιού
το χάδι
και το λίκνισμα
το φιλί
ολόκληρη 
μια αγκαλιά
μα η αγάπη
είναι γένους θηλυκού
από πάντα
δεν γίνεται αλλιώς
η μοίρα το ίδιο
η φωτιά
η άνοιξη
η γέννηση
η ζωή
ενώ το αρσενικό
τόπος
χρόνος
πόνος
γυναίκα όλα
καταλύονται 
στο σώμα σου
στο στήθος σου
μεστώνει
κάθε αρχή 
στα χέρια σου
γεννιέται η κάθε μέρα 
κι εσύ τη σηκώνεις
και πηγαίνεις πιο πέρα
δεν θα μπορούσε
να είναι αλλιώς
γυναίκα
το φορτίο σου
είναι το δέντρο
και η ρίζα
το ποτάμι
που κυλάει μέσα σου
άλλοτε ήσυχα
άλλοτε μανιασμένα
ιερή και βέβηλη
άγια και πόρνη
αιώνια και φθαρτή
χοϊκή και ουράνια
σύννεφο κι όνειρο
πηγή και κατάλυση
αρχή και τέλος
και ξανά αρχή

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά