Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κορίτσι στο νερό

Κορίτσι στο νερό
σε βλέπω 
κρυφά
σε ποθώ
κρύβομαι
πίσω απ' την 
πετσέτα σου
και περιμένω
να σε δω
να λικνίζεσαι
στο άπειρο
στο διάφανο νερό
εκεί που σκέψη 
δεν χωρά
υπάρχεις μόνο εσύ
εξαίσια υγρή
και ποθητή
τη γραμμή που αφήνεις
στροβιλίζοντας 
ν' ακολουθήσω προσπαθώ
μα μένω τελικά
να σε κοιτάζω
όπως ανοίγεσαι και γίνεσαι
ένα με το φλοίσβο
με τα χρυσά φτερά σου
κόντρα στον ήλιο
τις κνήμες, τους αστράγαλους
κινώντας με ορμή
με το ρευστό σου ντύμα
διπλώνοντάς με
αναζητώντας το φιλί σου
κι αν με βυθίσεις 
στο σκοτεινό σου πέρας
δε με πειράζει
να μ΄ανασύρεις  μόνο
την ύστατη στιγμή
να πάρω την ανάσα σου
και πάλι με μανία ιερή
ν΄ακολουθήσω των λαγόνων σου
το πρόσταγμα
να μετρηθώ με τη θάλασσα
που ορίζεις μέσα μου
ν' ανοιχτείς πέρα μακριά
στον ορίζοντα 
μα να γυρίσεις πάλι
αγαπημένη
εξαίσια λουσμένη φως
μ αλμύρα στο δέρμα
για να με πάρεις
στα βάθη σου
να μάθω να βουτάω
και να θέλω 
να βυθίζομαι
στα χέρια σου
κορίτσι στο νερό
να μουσκέψω
στα υγρά σου χείλη
να σε βλέπω να κυλάς
σαν αντανάκλαση
να σ' ακολουθώ
χωρίς σκέψη
μόνο με το σώμα
να κυλάω μόνο πίσω σου
ακολουθώντας πιστά
την υδάτινη ρότα σου
καθώς τίποτ' άλλο 
να μην υπάρχει

what the fuck, let's get it together and dance, babe!!!!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις