Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αξίζει

Αξίζει να λες
συνεχίζω
θα είμαι εδώ
κι όταν θα ναι δύσκολα
θα σ αναζητώ
ξανά και πάλι
στης κάθε μέρας
τις σκέψεις
τις μικρές χαρές και λύπες
και θα με βρίσκεις
παντού
χωρίς να χρειαστεί
να με ψάξεις
Αξίζει
να υπόσχεσαι
και να κάνεις
την υπόσχεση
χρυσή βροχή
φυλαχτό
και μονοπάτι
που θα βαδίσεις
πέτρα την πέτρα
με πόνο και κόπο
Αξίζει να πονέσεις
για να καταλάβεις
τι σημαίνει
αγκαλιά
γλυκό φιλί
και λόγος
να περιμένεις
το λίγο
να μη μαθαίνεις
στο πολύ
το πολύ γίνεται λίμνη
που τα νερά της θολώνουν
χωρίς προσμονή
τίποτα να μην δέχεσαι
έτσι απλώς δεν συμβαίνουν
τα πράγματα
Αξίζει
για όσους αγαπάς
για όσους πιστεύεις
και σε πιστεύουν
ν αντέχεις
και να σηκώνεσαι
εκεί που άλλοι βλέπουν
σκοτεινό γκρεμό
να βλέπεις πηγή
να βλέπεις ήλιο
σε μια βροχερή μέρα
το παράθυρο ν' ανοίγεις
στη ζωή
με χαρά
χρώματα πολλά
να σκορπάς
μαζί με χαμόγελα
στους σκυφτούς
να μη χαρίζεις
ένα λόγο
στα φωτεινά μάτια
ν' αφήνεσαι
με εμπιστοσύνη
Αξίζει
αυτά τα μάτια
σου φωνάζουν
μέσα απ' το πλήθος
είμαι εδώ
για σένα
σε περιμένω
και μετά και αύριο
Αξίζει
να τα κοιτάς
με λατρεία
γιατί
είναι τα μάτια
που σου λένε
είδες, ανόητε, ήρθα
εδώ για σένα








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις