Το νερό

Νερό
θαλασσινό απομεσήμερο
απτό και διάφανο
να τυλίξω γύρω σου
τα χέρια μου
να κυλάω μέσα σου
μια αγκαλιά κυψέλη
προστασίας
με γλυκιά επιθυμία
που όσο το θέλει
τόσο πιο ωραίο
γίνεται να περιμένει
γύρισε πίσω στο νερό
άφησέ το να σ' αγκαλιάζει
ελεύθερη
και ρέουσα
γύρω γύρω
στο κορμί
στον συννεφιασμένο ουρανό
οι κόκκινες θηλές
να κεντούν στο γαλάζιο
πόσο θέλω
αυτό που θέλω
να το βλέπων
να το γεύομαι
λίγο λίγο
έτσι ώστε'
να μην έχω ποτέ αρκετό
να μην το χορταίνω
είναι πράγματα που
καμιά φορά
ό,τι είναι λεύτερο
σαν ένα υγρό τοπίο
που τόσο ωραία
λες
να σε βλέπω μόνο
κι αυτό μου φτάνει
για να γεμίζω
νύχτες ολόκληρες
έχοντας ακόμα
στα μήλα των χεριών μου
 την αφή σου
και να τα νιώθεις
ακόμα επάνω σου
πόσο ωραίο δώρο
πόσο με γεμίζει
αυτή η αίσθηση
πόσο τ' αγαπώ
αυτό που αγγίζω
κι αυτό που στη σκέψη μου
υγρά μεθυστικά
αναδεύεται
να σ' είχα εκεί
να κολυμπάς
κι εγώ ένας λάτρης
παρατηρητής
κάθε σου κίνηση
αχόρταγα
ν' αποταμιεύω
βλέπεις;
κι έτσι τώρα εδώ
κοιμάμαι μαζί σου
και σ' ονειρεύομαι
να γητεύεις
τα κύματα
θαλασσινή μου...

όπου, το μακρινό 1987, εμείς ανέμελοι εικοσάρηδες, κάνοντας κύκλο μέχρι να συναντηθούμε μοιραία...