Αμεριμνησία

Τα λινά φορέματα
τα αέρινα
να φυσήξει επάνω μου
και να με πάρει
σαν ένα κομμάτι ύφασμα
που παρασέρνεται
στη βαθιά θάλασσσα
τα βαθιά τα μάτια
όταν μέσα μου
χωρίς να με κοιτούν
ατενίζουν
και στρατιές ακολουθούν
πιστές και έτοιμες
για σένα να θυσιαστούν
να σε ακολουθήσουν
σε κάθε νέο κίνδυνο
το βήμα
το ανάερο
και σταθερό
πώς σε βλέπω
με τόση σιγουριά
και φυσικότητα να ψηλώνεις
στον έρωτα που δίνει
και δίνεις
ξεσηκώνοντας
τα πιο σκοτεινά πάθη
χριστέ μου
πώς γίνεται
να βλέπω
λυόμενους μανδύες
ξέφρενα δοσμένα
ανάκατα μαλλιά
και σχήματα που ρέουν
όλα ένα γλυκό κρεσέντο
απ' το στόμα να ρέει
νερό και μέλι
να η πηγή
να και το μαχαίρι
το αίμα το γλυφό
μια ζωγραφιά στο χέρι
αν, άπιαστο
όνειρο να μπορούσα
να σε φέρω
μια αγκαλιά
στόμα με στόμα
κι άλλο να πάμε
πιο μακριά
στα χέρια μου
ν ' ανθίσει ένα κοχύλι
να το γεύομαι
στο λιγοστό
μέσα από τις γρίλιες
άδολο φως