Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

After moments




Και μόνο που
Υποψιάζομαι κάπου
Την ύπαρξή σου
Τον τρόπο που κινείσαι
Και
Αναδεύεις τον αέρα
Κάτι μέσα  μου
Και πάνω μου
Κινητοποιείται
Το κορμί
Που τόσο τέλεια
Κουμπώνει στο δικό σου
Να παραμένω τμήμα σου
Αναπόσπαστο κομμάτι
Έτσι ώστε
Να μην ξεχωρίζει πια κανείς
Τα διαφορετικά μέλη
Να γίνουν ένα αμάλγαμα
και άνδρας
Και γυναίκα
 Και κάτι
Πολύ πιο πέρα
Και μετά από αυτό
Ω πόσο το κορμί μου
Ποθώ να χαθεί
Μέσα σου
Και με φωνές και με σιωπές
Και με άγριες κραυγές
Με χαρά και πόνο
Μ’ επιθυμία και μανία
Να τυλιχτούμε
Σαν σκιές
Γύρω γύρω
Να γιορτάζω το σώμα σου
Όλα να τα βλέπω
Καθαρά
Αποτυπωμένα
Στα δικά μου μάτια
Να συμβαίνουν σε μένα
Να είμαι θύτης και θύμα
Ενεργός
Και παραδομένος
Και ν’ αφεθώ ν’ αφεθώ
Άγια και
Καταραμένη στιγμή
Της αθανασίας
Που διαρκείς τόσο λίγο
Και μας  μαυλίζεις έτσι
Χαρίζοντάς μας
Ένα θεϊκό φωτοστέφανο
Που χαμογελά
Σαν γλυκύς καρπός
Επάνω μας
After moments

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά