Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

1672018




Και σε θέλω
Σε θέλω
Σαν το νερό που διψά
Σας την ξαφνική νεροποντή
Σταγόνες που γλυστρούν
Στο γυμνό σου λαιμό
Με τη διαύγεια και το σθένος
Των διαττόντων
Σε θέλω σαν
Ηχηρό γέλιο
Κι αναστεναγμό στο σκοτάδι
Το ζεστό μεσόνυχτο
Πετώντας ανακατεμένα
Ρούχα, περιττά λόγια
Αφήνοντας μόνο’
Στον υγρό ζεστό αέρα
Ένα θέλω
Να κολλάει πάνω
Και το κορμί ένας δρόμος
ένα πέρασμα
για το άλλο ένα
υπάρχω όπου υπάρχεις
διαφιλονικώντας
διεκδικώντας
τις πολύτιμες σιωπές
χώρο
άγγιγμα
διάρκεια στο λίγο
ενέργεια στο άπειρο
πώς
σε προβάλλω παντού
όλα κατακτώντας
στα χέρια σου
τα τρόπαια
θεϊκά γυρνώντας
το λαιμό
κι υψώνοντας μάτια σφαλιστά
στην πιο στέρεα κατάφαση
άσεμνη γυμνότητα
κι απλότητα
του απόλυτου
ερωτικού

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα