Το κορίτσι με το καρέ

Κορίτσι με καρέ
το βήμα δύσκολο
κι αβέβαιο
πόσο ντρέπομαι
το βλέμμα σου
ν' αντικρίσω
η αγάπη της μαμάς
θα είναι πάντα εκεί
- κι όταν δεν θα 'ναι; -
να σε στηρίζει
αν μπορούσα
αν ήμουν σύννεφο
στα χέρια να σε σηκώσω
να δεις τον κόσμο
με τις δικές σου μικρές δυνάμεις
χωρίς να σε κρατά κανείς
μόνη σου, έτσι, μαγικά
το αβέβαιο βήμα σου
τ' αθώα σου μάτια
πόσο με κάνουν και ντρέπομαι
για όλη την ασχήμια
του δύσκολου, απάνθρωπου, εκεί έξω
εσύ που πρέπει να ζεις
με αγάπη μόνο
πήρα τα ψώνια μου
βγήκα στο δρόμο
κάτι με έκανε
να περιμένω
να σε δω ξανά
να βγαίνεις απ' την πόρτα
να διασχίζεις το πλακόστρωτο
με τα βλαισά σου ποδαράκια
σιγά σιγά και πηδηχτά
σαν νεοσσός κύκνος
που δεν μπορεί
σε  τόπο ασύμμετρο
να βρει το πάτημά του
αλλά σ' αυτό είναι που βρίσκω
την τόση χάρη κι ομορφιά
και μόνο με χαράς δάκρυα ζεστά
να σ' αγκαλιάσω
να σου χαρίσω (αν μπορούσα)
της θάλασσας ένα αστεράκι μαγικό
μέρα και νύχτα
να σε φυλά
από το κάθε τι κακό