Το παγωτό

Το παγωτό του Ιούλη
σαν τότε
που παιδιά
μετρούσαμε
το καλοκαίρι
θησαυρίζοντας ξυλάκια
κρέμα σοκολάτα
ή τα τσιγκάκια
απ΄τ' αναψυκτικά
στην πλατεία
το παγωτό της Κυριακής
είναι πιο γλυκό, λίγο ζεστό
και χαλαρό
να κάνεις δυο πράγματα
σαν άνθρωπος
και γι΄αυτά να χαίρεται
η ψυχή σου
απλά'
χωρίς καμία υστεροβουλία
ή σκέψη μισερή
και δεν θέλω,
μα την αλήθεια σου λέω,
δεν θέλω
πιο πολύ γι' αυτά να λέω
παρά να ζω
να ζω
να ζω
ας μην είχα χάρη καμιά
υποτιθέμενη ευγλωττία
να είχα μόνο
έναν κύκλο
που ν' ανοίγει το πρωί
και μ' όρεξη περισσή
το κάθε βράδυ να σφαλίζει
να είχα τη χάρη
να σε θαυμάζω
αμαζόνα
και νικήτρια
ή και πιο ψηλά βαδίζοντας
το επιβλητικό παράστημα
δεν ξέρεις πόσο ψηλώνει κανείς
όταν
αναμετριέται με τον κόσμο
τον έξω
και τον μέσα του
και το βλέμμα
φεύγει πέρα
σε απλανή και απροσμέτρητα
τι να βλέπεις άραγε
πέρα από δω
ποια φωνή και παρόρμηση
επιτακτική
σε οδηγεί
ποια αόρατη κλωστή
με το διαρκές
σε ενώνει
πόσο τυχερή
που
ξαφνικά πετάς
να,
όπως στα όνειρά σου
κι όμως στ' αλήθεια!
γιατί
τι είναι πιο πολύ
αλήθεια
παρά το πέταγμα του νου
και του κορμιού
το πάλεμα
γι' αυτό ίσως
μετά, πάντα σχεδόν,
η επιστροφή στο εδώ
στο πιο κάτω επίπεδο
το καθημερινό
φέρνει ζάλη
και πόνο κι ένταση
όταν πρέπει να
ξανακατέβει κανείς
από το ένα κι ενιαίο
στο λειψό
κομματιαστό
γι' αυτό
άσε με να σε κερνώ
το παγωτό του Ιούλη
φτιαγμένο με το γάλα
της αγάπης που χαίρεται
και γελά
να μας φυλάει,
θεέ μου,
από κάθε μια
επίβουλη
του κόσμου αυτού ματιά