Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αγάπη

Ναι
μην αμφιβάλλεις
για μένα
από το τίποτα
θα πιαστώ
και κει που λες
να, πέφτεις στο γκρεμό
την πιο γλυκιά ελπίδα
θα φέρνω στα χείλη
σαν την ανάμνηση
της γεύσεως
που λαίμαργα
χορταίνω
μέσα σου
ω, χυμοί θεσπέσιοι
να τρέχουν
από το σαγόνι μου
στάζοντας
ως τα ακροδάχτυλα
κι ύστερα'
εγώ ονειροδρόμος
να σκύβω
με μάτια κλειστά
να τα φιλώ
κάθε φορά'
και μια αρχή
καλύτερη από την άλλη
απλά πράγματα
ό,τι είναι για πάντα
υπάρχει για πάντα
και δεν αναλώνεται
ποτέ δεν λιγοστεύει
κάνεις μια έτσι  μέσα
και αναβλύζει ζωντανό νερό
να ξεδιψάμε
με μια ζάλη γλυκιά
και μια ζεστή ραστώνη
ας καθυστερήσουμε
ας μη βγούμε στον κόσμο
ας μείνουμε εδώ
σμίγοντας
κλείνοντας στις παλάμες
μιαν απτή, ιδρωμένη αγάπη
κι όλα θα κυλάνε
σωστά
έτσι όπως πρέπει
ας αφήσουμε απέξω
τα λεπτά και τα περιθώρια
υπάρχουμε
σάρκα και ψυχή
στο στεναγμό
και στην κομμένη αναπνοή

(We 😊 Depeche...)






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα