Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αγάπη

Ναι
μην αμφιβάλλεις
για μένα
από το τίποτα
θα πιαστώ
και κει που λες
να, πέφτεις στο γκρεμό
την πιο γλυκιά ελπίδα
θα φέρνω στα χείλη
σαν την ανάμνηση
της γεύσεως
που λαίμαργα
χορταίνω
μέσα σου
ω, χυμοί θεσπέσιοι
να τρέχουν
από το σαγόνι μου
στάζοντας
ως τα ακροδάχτυλα
κι ύστερα'
εγώ ονειροδρόμος
να σκύβω
με μάτια κλειστά
να τα φιλώ
κάθε φορά'
και μια αρχή
καλύτερη από την άλλη
απλά πράγματα
ό,τι είναι για πάντα
υπάρχει για πάντα
και δεν αναλώνεται
ποτέ δεν λιγοστεύει
κάνεις μια έτσι  μέσα
και αναβλύζει ζωντανό νερό
να ξεδιψάμε
με μια ζάλη γλυκιά
και μια ζεστή ραστώνη
ας καθυστερήσουμε
ας μη βγούμε στον κόσμο
ας μείνουμε εδώ
σμίγοντας
κλείνοντας στις παλάμες
μιαν απτή, ιδρωμένη αγάπη
κι όλα θα κυλάνε
σωστά
έτσι όπως πρέπει
ας αφήσουμε απέξω
τα λεπτά και τα περιθώρια
υπάρχουμε
σάρκα και ψυχή
στο στεναγμό
και στην κομμένη αναπνοή

(We 😊 Depeche...)






Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα