των σωμάτων ημών

δεν θέλω να κοιτάζω
πίσω
φωτογραφίες
την πιο σκοτεινή ώρα
που ωστόσο
το φως ακόμα
έχει αυτή την διαύγεια
ο χώρος γύρω
αρχίζει και στενεύει
αμφιβάλλει
τι δεν υπάρχει
σε πήρα στα χέρια μου
μέσα απ' το ακουστικό
ειπώθηκαν πολλά
κι ήταν σαν να ήμασταν
στο μεταίχμιο
του τελευταίου φωτός
που όλα γυρίζουν
ένας κύκλος
ανεβαίνοντας πιο πάνω
ή και πέφτοντας
ποιος ξέρει
κι όσο σε άκουγα
τόσο ξεμακραίνανε οι λέξεις
μια σειρά από ήχους
ο αέρας που έβγαινε
από μέσα σου
με δονούσε
χαμηλά
άκουγα
στο υπογάστριο
δίχως να το ξέρεις
κάθε ήχος
κάθε χρωματισμός
φωνήεντα στο ημίφως
θεέ μου
το ένιωσα να έρχεται
από μέσα μου
σαν να ήμασταν ένα
πρόσωπο με πρόσωπο
ω μόνο συνέχισε
να μου μιλάς
η φωνή σου
με ζεσταίνει
μίλησέ μου
θα σ' ακούω
ώσπου να έρθει η ώρα
κι άλλες μικρές
και μεγάλες αποστάσεις
να εκμηδενίσουμε
έστρωσα σεντόνια καθαρά
και τ' άφησα ανέγγιχτα
μόνο στη δική σου υφή
και στο σχήμα σου
να  πάρουνε μορφή
απ' των σωμάτων ημών
τις σκοτεινές δονήσεις