Πηγή

Στης μοναξιάς τον πόλεμο
είναι πολλοί χαμένοι
έρμοι τρελοί
κι απ' τη χαρά
μακριά ξενιτεμένοι

Δεν κατοικούνε στα βουνά
σαν έρημα ξωκλήσια
μον κελαηδούνε σαν πουλιά
σε μαύρα κιπαρίσια

Ήρθα και γω σαν τον τρελό
φευγάτος στην αυλή σου
δεν ήξερα τον κόσμο αυτό
ούτε και τη βουλή σου

Μαθαίνοντας το α, το β
το γάλα και το χιόνι
που κυνηγάει τα θεριά
στο γέρμα και στη σκόνη

Κι απ' το πολύ του έρωτα
το πιο βαθύ σημάδι
έγινε ο ήλιος θάλασσα
κι η θάλασσα σκοτάδι

Κι ένα καράβι με πανιά
καταμεσής στο κύμα
πάλευε εκεί με το φονιά,
τον πόνο και το κρίμα

Κι είδα σημάδι σου γοργά
που μου δωσες το χέρι
μ' έσυρες  πέρα απ΄τα βαθιά
της μοίρας μου καρτέρι

Κι εγώ σε λάτρεψα εκεί
στο ξανθωπό το χώμα
κι όσα κι αν είπα τίποτα
δεν σου χω πει ακόμα

Μα δεν χωράν σε μια ζωή
ούτε σ' αυτό το σώμα
γι αυτό που μου δωσες εσύ
να πιω από το στόμα

Να μου σταλάξεις τη χαρά
ξανά, κι από τα χείλη
το αίμα άλικο, βαθύ
να  πέσει στο μαντήλι

Να ξεκινήσουμε ξανά
από το πρώτο βήμα
να σ' έχω πάνω μου ακριβό
και λατρεμένο ντύμα

Να σημαδέψουμε μαζί
ένα άστρο που ποθούμε
κι απ' την πηγή γλυκό νερό
στα χείλη μας να πιούμε