ο εκπαιδευτής

προτού
τα προηγούμενα κοπάσουν
κι η στάχτη
στο χώμα χωνευτεί
ρίχνω κανούρια σχοινιά
ξέφτια που παίζουν τρελά
τον άνεμο πασχίζοντας να δέσω
μιαν αμυδρή ή φευγαλέα
εντύπωση
μέσα μου
αναδεύεται διαρκώς
και δεν παλιώνει
το επείγον του βίου
παντού προβάλλει
κάτι ολότελα παλιό
κι όμως απρόσμενα καινούριο
ο εκπαιδευτής
ζώνεται την πανοπλία
του κόσμου
και πολεμά
σε νέες καρδιές
μα και παλιές
κρούοντας
συγχορδίες παράφωνες
και με τον έρωτα όλα τούτα
να συνάζονται απλά
στο μόνο νόημα
που κατανοώ