σπίτι στην ακτή

Το σπίτι στην ακτή
τα παράθυρα ανοικτά
ολάνοιχτα στον κόλπο
κι ένα κορίτσι στο περβάζι
με το φρούτο στα χείλη
το όψιμο ζαχαρωμένο
πετώντας φλούδες στους γλάρους
από τα χείλη οι σταγόνες
δροσερά
κι ένα αεράκι
να εισχωρεί απαλά
κι ανεπαισθήτως
φουσκώνοντας το στήθος
με υποσχέσεις
φιλιά που θα έρθουν
το σπίτι αυτό
βλέπει στο βάθος
και κατοικείται
από αόρατα σχήματα
ίσως και να μην είναι ψυχή
ίσως μέσα του
να πάλλεται
κάτι δικό μου και δικό σου
να κατεβαίνουμε τα σκαλιά
το απόβραδο
να γυρίζεις να με κοιτάς
καθώς φορά τη μάσκα
και λικνιζόμενη
περαιώνεσαι στο ακύμαντο
ξάφνου είμαι εγώ
στο παράθυρο
και βλέπω εμένα
που σε βλέπω
κρατώντας σημειώσεις προσεκτικά
μην τυχόν
με την άμμο σκορπίσει
το όραμα μιας μέρας
που αφήνει τη θέση της
στο ίδιο της το περίγραμμα
που ζω με αυτό