Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εποχές

Εποχές
γυναίκες που αλλάζουν ρούχο
σχήμα και φερσίματα
πριν προλάβει να περάσει
το καλοκαίρι
θ' ακολουθούμε
στη σκοτεινή γραμμή της σελήνης
πόσο ανόητα
ξεχνάμε
διαγράφοντας κύκλους
περπατώντας επάνω
σε καυτή άσφαλτο
μέχρι την ακτή
εισπνοή εκπνοή
σαν αγώνισμα επιβίωσης
δεν μου αρκεί
στο γυρισμό
πεθύμησα
που ανεβαίναμε
γεμίζοντας άμμο τα σεντόνια
αλατισμένα μέλη
περνώντας με τη γλώσσα
την περιφέρεια των λείων πόθων
όλα είναι ενθύμηση
σάλιο, πέτρα και ιδρώτας
το μωρό
το βρέφος που βυζαίνει
ο έρωτας το πάλεμα
η κλίνη
κατεβασμένα ρολλά
και το απόβραδο που έρχεται
στο ζεστό υπνοδωμάτιο
όλα είναι ελαφρά
σαν αέρινη μνήμη αιωρούμενη
και όλα γίνονται απτά
μόνο μέσα από τα χέρια σου
μαλάζοντας τον κορμό
τα φύλλα υγρά
βγάζοντας μέσα ρίζες
εισχωρώντας όλο και πιο βαθιά
στην πηγή
καιρός της άνθισης
και των καρπών
όλα στα χέρια σου
όμορφα καμωμένα
και σωστά



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα