Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εποχές

Εποχές
γυναίκες που αλλάζουν ρούχο
σχήμα και φερσίματα
πριν προλάβει να περάσει
το καλοκαίρι
θ' ακολουθούμε
στη σκοτεινή γραμμή της σελήνης
πόσο ανόητα
ξεχνάμε
διαγράφοντας κύκλους
περπατώντας επάνω
σε καυτή άσφαλτο
μέχρι την ακτή
εισπνοή εκπνοή
σαν αγώνισμα επιβίωσης
δεν μου αρκεί
στο γυρισμό
πεθύμησα
που ανεβαίναμε
γεμίζοντας άμμο τα σεντόνια
αλατισμένα μέλη
περνώντας με τη γλώσσα
την περιφέρεια των λείων πόθων
όλα είναι ενθύμηση
σάλιο, πέτρα και ιδρώτας
το μωρό
το βρέφος που βυζαίνει
ο έρωτας το πάλεμα
η κλίνη
κατεβασμένα ρολλά
και το απόβραδο που έρχεται
στο ζεστό υπνοδωμάτιο
όλα είναι ελαφρά
σαν αέρινη μνήμη αιωρούμενη
και όλα γίνονται απτά
μόνο μέσα από τα χέρια σου
μαλάζοντας τον κορμό
τα φύλλα υγρά
βγάζοντας μέσα ρίζες
εισχωρώντας όλο και πιο βαθιά
στην πηγή
καιρός της άνθισης
και των καρπών
όλα στα χέρια σου
όμορφα καμωμένα
και σωστά



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά