Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιχθύς

Το κρυφό
και φανερό μου
όταν θα κυλήσουν τα νερά στα κράσπεδα
και τα βαριά σύννεφα
μαύρα θα καλύπτουν το φως
θα είμαι πιο καλά από ποτέ
που θα είσαι στα χέρια μου
κουλουριασμένη
και τεντώνοντας κάθε μυ
λίκνισμα δεξι
λικνισμα αριστερό
γοργά
ξυπόλητη στο πάτωμα
πάρε την πετσέτα
πάρε τον πόθο μου
πάρε το θεό μου
κάνε
αυτό που είναι
το πιο ωραίο
καιαπλόκιόμωςτόσοπολύπλοκο
σκάει το κύμα
στο βράχο και μανιάζει
καισυμωρόμουκαλπάζειςστοναφρό
κρατάω και μου φεύγει
από τα χέρια το τιμόνι['
πώς τιθασεύεις τους σορόκους
σκάνε μεορμή
'παλεύω να κρατηθώ επάνω
καισηκωνουμαι και πέφτω
κάνε μου κάνε
έρωτά μου
έλα και θέσπισε μέσα μου
κάθε βουλή κι επιθυμία
το δάχτυλο
με βουλιμία στο στόμα
γλυκιά μαστίχα
τόσο γλυκιά καιπιπεράτη
δεν΄εχω γεύση άλληστο στόμα
μέλη μουσφιχτά
ορίστε με
μέσα στο μανικό σας νόμο
δεν έχω, σουλέω,
πέρα απ' αυτό
άλλον κανένα π[ιο αληθινό
το γαμημένο που αγαπώ
την άλλημέρα στους ιχθύς
ολημερίς κι οληνυχτίς!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά