Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρόσφορο

Guardians of the Secret, 1943

Εκμυστηρευτές ερωτοφύλακες
ιερό σώμα
αποτυπωμένο στο σεντόνι
περικλείνοντας στις ζάρες
πόθο και πόνο
παίρνοντας σε ίσα μερίδια
διατηρώντας την ισορροπία
θνητού και αθάνατου
σφυροκοπώντας σαν σφυγμός
σε έξαρση
τα νεύρα τεντώνονας σε ένα έπακρο
αχαλίνωτα αβίαστα
καλπάζοντας με ιαχές
όχι
δεν υπάρχουν υποτελείς
θελημένα αφήνεσαι
σε υποτάσσω ψευδώς
ενώ πολύ καλά γνωρίζουμε πως
τυφλά υποταγμένος
ασπάζομαι τ' ακροδάχτυλα
ίσα μερίδια
πόθος και έλεος
στο χαμόγελο
και τη γραμμή των χειλιών
βλέπω το βαθύτερο ένα
το σκοτάδι που δίνει φως
κι όλο σπουδάζοντας
όλο περισσότερο
είναι αυτό το ένα
που παραδέχεσαι
ιερό τέμενος
λατρευτική μου πύλη
αποτίνω σε σένα
όλη μου την πίστη
και τ' αλμυρό το πρόσφορο

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

Χειροκρότημα

δεν πρόσεχε όλο πατούσε σε κάτι κενά κάτι ρωγμές άηχες ένα φάσμα άπλωνε άρρωστο φως έβρεχε σκόνη λέγανε πως θα περάσει υπομονή είναι ζήτημα... εξαρτάται απ' το μέτρο σύγκρισης για άλλους ένα κλείσιμο του ματιού για άλλους μια ζωή θα περάσουν όλα δεν θα σκέφτεσαι πια αν και ίσως κι εφόσον ο μαστρωπός χρόνος ασελγεί στο ανυποψίαστο σώμα παρατάσεις και παραστάσεις ο πιανίστας σκύβει επάνω από το κύμβαλο κι αναμετράται με το φοβερό κενό των παύσεων πριν το τελειωτικό χειροκρότημα