Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρόσφορο

Guardians of the Secret, 1943

Εκμυστηρευτές ερωτοφύλακες
ιερό σώμα
αποτυπωμένο στο σεντόνι
περικλείνοντας στις ζάρες
πόθο και πόνο
παίρνοντας σε ίσα μερίδια
διατηρώντας την ισορροπία
θνητού και αθάνατου
σφυροκοπώντας σαν σφυγμός
σε έξαρση
τα νεύρα τεντώνονας σε ένα έπακρο
αχαλίνωτα αβίαστα
καλπάζοντας με ιαχές
όχι
δεν υπάρχουν υποτελείς
θελημένα αφήνεσαι
σε υποτάσσω ψευδώς
ενώ πολύ καλά γνωρίζουμε πως
τυφλά υποταγμένος
ασπάζομαι τ' ακροδάχτυλα
ίσα μερίδια
πόθος και έλεος
στο χαμόγελο
και τη γραμμή των χειλιών
βλέπω το βαθύτερο ένα
το σκοτάδι που δίνει φως
κι όλο σπουδάζοντας
όλο περισσότερο
είναι αυτό το ένα
που παραδέχεσαι
ιερό τέμενος
λατρευτική μου πύλη
αποτίνω σε σένα
όλη μου την πίστη
και τ' αλμυρό το πρόσφορο

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά