Το μόνο

ο πόθος
που όλο ανεβαίνει
πνίγοντας το σώμα το ίδιο
το ξαφνικό κύμα στην ακτή
σκέπασε τα πυρωμένα βότσαλα
όλα παραδόθηκαν στην ορμή
ξυπνώντας το απομεσήμερο
ακόμα με την επίγευση
των πρώιμων φιλιών
ποτέ δεν την έχασα
θυμάμαι και ζω ξανά
τα βιαστικά απογεύματα
σε αλλότρια μέρη
εξερευνώντας
προσπαθώντας ν' αντλήσεις
απ' το φιλί
να μάθεις να έχεις
κι έτσι
ακόμα νέοι
αλλιώτικοι και ίδιοι
μα πάντοτε με μια επιμονή
ίσως όχι
ίσως με μιαν απόφαση
ζωή,
θα προσπεράσω τα χρόνια
έλα λοιπόν
φίλα με
να γλιστρήσουμε πιο πέρα
από αυτό τον  λογιστή΄χρόνο
ίσως γι αυτό
δεν έμαθα ποτέ
το συν και ίσον και επί
ίσως γι' αυτό
ό,τι μου προσφέρεις
με χαρά και λαχτάρα
και με μια γλύκα απέραντη
θα το πάρω μέσα μου
μα δεν θα το κρατήσω για μένα
θα στο επιστρέψω
σε γιορτή
στα σώματα που χορεύουνε
στο ζεστό νερό που ρέει
και θ' απομείνω πάνω σου
και θα σαι επάνω μου
το μόνο που θέλω να φορώ
είναι τα χείλη σου
και το ζεστό σου στόμα