Αντανάκλαση ΙΙ

Μερικές φορές
αντί να παραδοθώ
στην αργία και τη σχόλη
κάθομαι και θυμάμαι
όλους τους απόντες
μάλλον αυτοπροσκαλούμενος
μεταξύ τους
και την μακάρια σιωπή
αναμοχλεύοντας
βλέπεις
η μνήμη είναι κομμάτια που
αναπάντεχα ανασυντίθενται
και νέα αίφνης εμφανίζονται ως παλαιά
κι άλλα που λες
πως έχουν ματαγίνει
κάτι ακίνητα
πυκνά από σκέψη απογεύματα
σε ζεστά μάρμαρα
με τις ακτίνες να τρυπώνουν
κάτω απ΄τις γρίλιες
ανάρμοστα κινούμενος
γυμνός και αφελής
χωρίς ήχο
ούτε τραγούδι
μόνο του τέτιγγα
το μονότονα καθησυχαστικό του ξύσιμο
άδεια  η ανηφόρα
άδειο το βουνό
ο ιχνηλάτης μνήμονας
αναπάντεχα μονοπάτια ανακαλύπτει
ταχτοποιώντας όμορφα
ένα λεπτό μπλουζάκι
στο συρτάρι
από αυτά που φοράς όταν
αργά μεσάνυχτα
τα φώτα μακρινά
στο υγρά σου μάτια
ρευστά αντιφεγγίζουν