Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αποψιμυθιώνω

Σήμερα
κρατώ ένα τριαντάφυλλο μικρό
το στήθος σου
κι απ' τη θηλή του
το άρωμα κρατώ
τη γεύση την υφή του
στα ακροδάχτυλα
σε ξαναβρίσκω έφηβη
και δροσερή
 - για μένα πάντα
έτσι θα είσαι -
τόσο απαλό και κοριτσίστικο
τόσο διάφανο
και στρογυλλό
μπορώ ξανά και να σε πλάσω
μέσα στη χούφτα μου
να γείρω επάνω σου
και ν' αφεθώ σαν το παιδί
πόσο που είναι ποθητό
να 'ρχεσαι πίσω στην πηγή
αρχή των όλων,
γυναίκα, όνειρο γλυκό
παρηγοριά κι επιθυμία
γλυκιά μου τρέλλα, προσμονή
κι ανατριχίλα
ρεύμα διαχέεις μέσα μου
μα και ρευστή γαλήνη
γυναίκα,
στο στήθος σου
απαλή καταφυγή
κορίτσι, πόρνη και αγία
μόνο μου εσύ πιστεύω
γυμνή απ' όλα τα ψιμύθια
κοντά σου θέλω έτσι να ζω
και μέσα σου ξαναγυρνώ
να βρω του κόσμου
την αλήθεια









Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά