Ελιξήριο

Ισορροπώντας
σ ένα μεταίχμιο
από το φως
στο περιδέραιο σκοτάδι
θα σηκώνεσαι πάλι
Σάββατο με κρύο
και ψιλόβροχο
θα παίρνεις το δρόμο
για το λόφο
μ' έναν καφέ ζεστό
κοιτάζοντας από ψηλά στα νότια
αναμοχλεύοντας
τις μακριές αυγουστιάτικες νύχτες
ο χρόνος ξεκλέβεται
κλέβεται
κλέβει κι εξαπατά
έλα
έστω και για λίγο
θα είναι και πάλι αναγκαίο
μα κι ευπρόσδεκτο
σαν τις αλλοτινές μας εποχές
που γυρίζουν
σαν κι εμάς
που  κρατάμε στο πρόσωπο
κάτι αδιόρατα επίκαιρο
κι επίπονο
μια αναλαμπή
θυμάμαι τόσο καθαρά
τις παιδικές φωτογραφίες
όλα μου είναι
τρομαχτικά οικεία
 και κοντινά
μαθαίνοντας  να επιβιώνεις
στο σκοτάδι που ενσκύπτει
με το απαλό σου χέρι
στο στέρνο μου
διαρκώς παρούσα
τόσο που συγχωνεύονται
οι στιγμές και τα όρια
μ έχεις κάνει
να υπερβώ το χρόνο
το λέμε ως σχόλιο κοινό μα
μέσα μου βαθιά πιστεύω
ό,τι σε κίνηση θέτεις
ό,τι αφήνεις ύστερο
ό,τι κατακτάς
όλα με διατηρούν
στην επιφάνεια αναλλοίωτο
κι αλώβητο

θεε μου, τι ύβρις, τι αλαζονεία
μα είσαι αυτό που θέλω
το μυστικό μου ελιξήριο
ώσπου να καταφέρω΄
τόσο βαθιά να σ' αφομοιώσω
που να μην έχει πια
καμία σημασία
ποιο το εγώ
συ, μυστική μου συνουσία