Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Swan

Περνώ τις ώρες μου
διατρέχοντας
ένα κορμί
έχω κάνει τη νύχτα διάδρομο
πάνω κάτω
απογείωση και κρύσταλλοι στα τζάμια
μισάνοιχτα τα παράθυρα
για να γλιστρούν οι αναστεναγμοί μας
τις πρώτες κρίσιμες πρωινές ώρες του θέρους
ξυπνώντας με την αναπάντεχη ποντή
από τα μέσα
ένας πίδακας στο φως του κινητού
τα μάτια πονούν
κοιτώντας λοξά
η εικόνα που αποκτά κίνηση
το χαμόγελο που πάλλεται
και το στόμα που υποδέχεται
την πρωινή βροχή
san to glyko karpo
που πέφτει με αχνούς
έτσι θα περνάνε αυτές οι νύχτες
και θα θυμάμαι
σφιχτά πώς με κρατούσες
στο ανάμεσο
ένας ζεστός θύλακος
αφομοιώνομαι κι εξαφανίζομαι
κλείνω τα μάτια και χάνομαι
μετά ανεβαίνω επάνω
στην επιφάνειά σου
με την αίσθηση μιας γαλήνιας επιστροφής
ένα όμορφο τραγούδι για το απόγευμα
τι να το κάνω
αν δεν μπορώ να το φορέσω επάνω σου
αν δεν μπορώ να σου ανακατεύω τα μαλλιά
όταν μου προσφέρεις
oh my silky swan
you r so generous with me
κι εγώ θα έρχομαι σφοδρά
επάνω μου θα σε εφάπτομαι
να καρφωθείς γλυκά κι αλώβητα
να με κουβαλάς επάνω σου
γλυκό πόνο και υγρό
στάζοντας το γλυκό του έρωτα
ύστερο νερό...




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά