Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Swan

Περνώ τις ώρες μου
διατρέχοντας
ένα κορμί
έχω κάνει τη νύχτα διάδρομο
πάνω κάτω
απογείωση και κρύσταλλοι στα τζάμια
μισάνοιχτα τα παράθυρα
για να γλιστρούν οι αναστεναγμοί μας
τις πρώτες κρίσιμες πρωινές ώρες του θέρους
ξυπνώντας με την αναπάντεχη ποντή
από τα μέσα
ένας πίδακας στο φως του κινητού
τα μάτια πονούν
κοιτώντας λοξά
η εικόνα που αποκτά κίνηση
το χαμόγελο που πάλλεται
και το στόμα που υποδέχεται
την πρωινή βροχή
san to glyko karpo
που πέφτει με αχνούς
έτσι θα περνάνε αυτές οι νύχτες
και θα θυμάμαι
σφιχτά πώς με κρατούσες
στο ανάμεσο
ένας ζεστός θύλακος
αφομοιώνομαι κι εξαφανίζομαι
κλείνω τα μάτια και χάνομαι
μετά ανεβαίνω επάνω
στην επιφάνειά σου
με την αίσθηση μιας γαλήνιας επιστροφής
ένα όμορφο τραγούδι για το απόγευμα
τι να το κάνω
αν δεν μπορώ να το φορέσω επάνω σου
αν δεν μπορώ να σου ανακατεύω τα μαλλιά
όταν μου προσφέρεις
oh my silky swan
you r so generous with me
κι εγώ θα έρχομαι σφοδρά
επάνω μου θα σε εφάπτομαι
να καρφωθείς γλυκά κι αλώβητα
να με κουβαλάς επάνω σου
γλυκό πόνο και υγρό
στάζοντας το γλυκό του έρωτα
ύστερο νερό...




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ειμαι

είμαι μ' αυτούς που το μπαλκόνι τους βλέπει στον ακάλυπτο με τους χλιαρούς μπανάλ και γλυκανάλ στίχους μ' αυτούς που δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά με όσους ξεχνιούνται και δεν ξεχνούν με τα υπολείμματα  των γιορτινών συνάξεων και το χλιαρό φως του αποκαλόκαιρου με όλα όσα εγκλωβίζονται σ 'ενα μεσαίο φάσμα κι ούτε θα ψηλώσουν ποτέ\ ούτε και θα χαθούν στα χαμηλά μόνο θα περιφέρονται εκεί στη χώρα του ενδιάμεσου με δίχως λόγια δίχως θάματα δίχως άξια λόγου τ' αγαπώ αυτά τα διαπιστευτήρια του ολίγου που η μετριότης των γεμίζει κενά αιώνων σαν τη λάσπη που συγκρατεί τους προπετείς ογκόλιθους και λίγο αν λείψει απ' τους αρμούς σωριάζονται όμορφα όλα του κόσμου τα σπουδαία  

κανεις

καλησπερίζω  τα μεταίχμια μάτια σου  χορηγός της κάθε ήττας μου που με συνέπεια απεργάζομαι κουράστηκα να μην ξέρω κουράστηκα ν' ακολουθώ - ποιον; τι; -  οι μέρες ατελείωτες σχηματισμοί ενδημικών αντιφάσεων πάνω στο άγρυπνο σώμα των πόλεων φεύγω μια φορά φτάνω στην άκρη του βράχου απ΄την πίσω πλευρά\ ένα σκατομπιτσόμπαρο στενάζει μαζί με πλήθη νόμιμα αγνοούμενων ζώντας σ' έναν υβριδικό όρμο ο βραδυνός ουρανός εφορμούσε εκμηδενίζοντας κάθε μου υπόσταση κι έτσι, να δεις, που θα είναι το σωστό πού βρέθηκα εγώ  ένα λιπαρός λεκές μια κακοφωνία στο χαίνον χάος έλεγα θα περιμένω να ξημερώσει αλλά βυθίστηκα στη δίνη του χρόνου της επιβραδυνόμενης ανάσας σου τελικά δίκιο είχες αφήσου αφήσου στο τέλος εκεί που πρέπει θα καταλήξεις

Terminal

Εμπρός, όλοι όρθιοι να επευφημήσουμε ζωηρά στην τελική αναμέτρηση δεν υπάρχει νικητής ούτε και γέρας μα ο αγώνας δόθηκε η κούρσα κερδήθηκε τα καλύτερα μείνανε πίσω όπως κάτι σημάδια που βάζεις στη διαδρομή και ξέρεις ότι οδηγούν στα ξέφωτα των αναμνήσεων Εμπρός με μία ιαχή θριάμβου ν' αποθέσουμε  λίγες κόκκινες παπαρούνες τι είναι η εποχή που θριαμβολογεί το εφήμερο  κι ανεπανάληπτο  της άνοιξης που ήρθε δύσκολα κι εύκολα θ' αποδράμει αφήνονας πίσω χιλόμετρα δρόμο πόνο και δάκρυ κι αλλοτινή χαρά δίκαια μοιρασμένα