Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

27 07 2017

Για σένα
Κάθε απομεσήμερο
Θα καίγομαι ολόκορμα
Τα πυρωμένα χέρια
Επάνω μου να κλείνεις
Μέσα σ’ έναν κύκλο
Φωτιάς και νερού
Η καταιγίδα ήρθε
Κι άφησε
Ένα ακόμα πιο έντονο
Αίσθημα καύσου
Τα λόγια
Παλεύω μα
Δεν μπορούν να μετριάσουν
Ο ιδρώτας δεν μπορεί
Να είναι μέτριος
Το κεφάλι μου φλέγεται
ανοίγει σε χίλια κομμάτια
χάνομαι μέσα στους ατμούς
και την υγρασία
σ ‘ένα παραλήρημα
άρρητο
που δεν πληρώνεται
έτσι θέλω να με τυραννά
να με διαλύει
και να με ανασυνθέτει
μέσα σου
κάμνοντας
για τον έρωτα  μόνο
κι ούτε σκιές ούτε και σκέψη
μόνο τα μέλη σου επάνω μου
τερπνά και έντονα
σαν τη μπόρα να μαίνεσαι
κι όλα εδώ να καταλύεις
στον κύκλο σου μέσα
ικέτης, θεός, φωτιά, βωμός
εγώ για σένα
λαμπρά να καίομαι
κι όλα τ΄άλλα ασήμαντα





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Κερνάω

Καλό είναι να θυμάσαι από καιρού εις καιρόν την έβδομη σφραγίδα  του Μπέργκμαν Ποτέ δεν ξέρεις αν ο τύπος αποφασίσει να τερματίσει την παρτίδα κι αυτός ο ηθοποιός βρε παιδί μου τι όνομα Έκεροτ κάτι ανάμεσα σε 'Εκτορα και Κέρβερο ο ορισμός του τελειωτικού του οριστικού του μη αναστρέψιμου βάλε ουίσκι διάολε κερνάω

Αναπάντεχα

Είμαστε οι άλλοι πετάω ένα ένα από πανω μου τα αποφόρια που φορτώθηκα στο δρόμο και πάλι ξύνω κάτω από το δέρμα ένα στρώμα εσύ ένα παλίμψηστο αυτοί θέλοντας και μη προχωράμε όλοι μαζί καταπίνοντας όλη την απέχθεια συγχρωτιζόμενος εσμός ημών και υμών με φθίνον σθένος μέρα τη μέρα κοντινοι προορισμοί μου που δεν πρόκειτα να σας φτάσω συντρίβοντας πάνω στην πέτρα το δέρας της υποκρισίας το τέρας της αλαζονείας ανακαλυπτοντας ένα πρόσωπο οικείο και ξένο αλλοιωμένο στο εσύ ξαναγενημένο  στο άγνωστο εγώ δικό μου και δικό σου αληθινό και έντεχνο αναπάντεχο και από πάντα αναμενόμενο

Σε λέω ζωή

Αν αυτό δεν είναι ζωή τότε τι είναι  ζωή μου πες μου, απ' αυτό πιο πολύ αν το κορμί δεν έχει ψυχή τότε κουφάρι σκέτο έν' άδειο κάδρο, μια χλαλοή αν το χάδι δεν  έχει καρδιά πώς θα καιγόμασταν πες μου πώς τ άγγιγμα σου δεν θα ταν φωτιά  αν το φεγγάρι ένας δίσκος κενός τότε η αγάπη ένας ήλιος  σβησμένος, ήλιος νεκρός αν τα λόγια είναι 'μήπως' και 'αν' πως να πιστέψεις αν λέω όσα δεν λέμε μόνο μετράν αν η σιωπή  δεν είναι στάλα χρυσή τότε οι σιωπές μας φωνάζουν όσα δε λέμε κι οι δυο μας μαζί κι αν τα χρόνια μας περνάνε γοργά τότε να λες 'σ' αγαπώ' να το λες η αγάπη μένει στερνά